เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 471 ไท่ซ่างแปรสู่มรรค
สวี่จิ้งทอดสายตาส่งคนเหล่านี้ควบคุมแสงเซียนหวนกลับสู่แดนเซียน จากนั้นจึงค่อยย้อนกลับสู่วังหุนหยวน
ซิวอวี่ซู่ ชิงเคอเจินเหริน พากลุ่มของเริ่นเสวียนจีกลับสู่แดนเซียน หวนคืนสู่สวรรค์วังเป่ยโต้วหยางหมิงทานหลาง สีหน้าพลันมืดมนลงทันตา ทรุดกายนั่งลงบนบัลลังก์ นิ่งเงียบมิเอื้อนเอ่ย
พวกเริ่นเสวียนจี เฉินปิน ต่างคนต่างนิ่งเงียบมิส่งเสียง
ซิวอวี่ซู่คือประมุขแห่งเจ็ดหยวนเป่ยโต้ว เจ็ดหยวนเป่ยโต้วคือหน่วยงานที่ใหญ่ที่สุดแห่งกรมยุทธ์ มีสวรรค์วังทั้งสิ้นเจ็ดแห่ง กุมกำลังพลมากที่สุด
ในนามนั้นสามสัจจะแห่งจงโต้วคือผู้บัญชาการแห่งกรมยุทธ์ ทว่าเจ็ดหยวนแห่งเป่ยโต้วอาศัยกำลังพลอันไพศาล คานอำนาจกับสามสัจจะแห่งกรมยุทธ์ ไม่ยอมฟังคำสั่งของสามสัจจะ
สีหน้าของซิวอวี่ซู่แปรเปลี่ยนไม่แน่นอน จู่ๆ ก็เอ่ยว่า "เมื่อสี่หมื่นแปดพันปีก่อน สวี่อิ้งที่เข่นฆ่าฝ่าออกจากกรมยุทธ์ ทำร้ายฮั่วฉางเกอกับซือฉวนเจาจนบาดเจ็บสาหัส ก็เปิดถ้ำสวรรค์หกแห่งเช่นกัน กระบวนท่าและแนวทาง ไม่ผิดแผกจากคนเมื่อครู่นี้เลยแม้แต่น้อย"
ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวอยู่บ้าง กระซิบเสียงต่ำ "ในตอนนั้นข้ามายังตำหนักต้าขุยแห่งจงโต้ว เดิมทีคิดจะรอดูงิ้ว รอจนสวี่อิ้งกับฮั่วฉางเกอ ซือฉวนเจา บาดเจ็บยับเยินทั้งสองฝ่าย ข้าจึงค่อยออกมารับผลประโยชน์ของตาอยู่ ถึงเวลานั้น ข้าจับกุมสวี่อิ้งได้ ก็จะสามารถกดข่มสามสัจจะแห่งจงโต้วลงได้ กรมยุทธ์ทั้งกรม ล้วนต้องฟังบัญชาของเจ็ดหยวนเป่ยโต้วของข้า"