เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 472 เข้าร่างผิด เกิดจิตราคะ
เซียนจื่อชิงปี้เห็นเขาลากลิงตัวนั้นมาก็ตกใจในใจ ทว่าไม่อาจใส่ใจสิ่งใดได้มากความ รีบพุ่งตัวตามเขาออกไปข้างนอกทันที
เหนือศีรษะของพวกเขา พระพุทธะองค์แล้วองค์เล่าต่างมีรอยยิ้มประหนึ่งบรรลุมรรคปรากฏบนใบหน้า สิ่งที่สวดมิใช่สุรเสียงสันสกฤตหรือพระสูตรพุทธะอีกต่อไป หากแต่สวดสุรเสียงแห่งมรรคไท่ซ่าง สุรเสียงยิ่งมายิ่งกึกก้องกังวาน!
คลอไปกับการสวดของพระพุทธะเหล่านี้ พระพุทธะจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ต่างแปรเปลี่ยนไปสู่สุรเสียงแห่งมรรคไท่ซ่าง บนใบหน้าแต่ละองค์ล้วนประดับด้วยรอยยิ้ม
สวี่อิ้งยึดมั่นรักษาไท่อี ทว่าก็ยากจะรักษาไว้ได้อย่างมั่นคง
มรรคไท่ซ่างค่อยๆ รุกรานเข้ามา แทรกซึมเข้าสู่วิญญาณยุทธ์ของเขา และเปลี่ยนแปลงเต๋ายิ่งใหญ่ของเขา
เซียนจื่อชิงปี้เองก็พยายามสุดความสามารถเพื่อต้านทานสุรเสียงแห่งมรรคไท่ซ่าง แต่ไม่นานก็ถูกสุรเสียงมรรคกลืนกิน ล่วงเข้าสู่ภวังค์ไร้สรรพสิ่งลืมสิ้นตัวตน
การบำเพ็ญของนางค่อนข้างอ่อนด้อย หากแปรสู่มรรค ย่อมแปรเปลี่ยนได้รวดเร็วกว่า เกรงว่าคงอีกไม่นาน วิญญาณยุทธ์รวมถึงกายเนื้อคงแปรสลายไปจนหมดสิ้น สิ้นชีวาดับสูญ
นางโคจรคัมภีร์หูเทียนเจิ้งเต้าจิง นำวิญญาณยุทธ์ซ่อนเร้นในความว่างเปล่า ทว่าก็ไม่อาจต้านทานการรุกรานของมรรคไท่ซ่างได้เช่นกัน
"เขตแดนเต๋าแห่งสวรรค์!"