เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 470 สวี่จิ้งประมือหกหยวน
ชิงปี้เซียนจื่อแลเห็นสวี่อิ้ง ในใจก็ลนลานอยู่บ้าง
การเข้าสู่โลกีย์ของนางในครานี้ เดิมทีสิ่งที่กังวลที่สุดก็คือการได้พบกับสวี่อิ้ง กังวลว่าสวี่อิ้งจะมารบกวนจิตใจอันสงบสงัดของนาง
หลังจากนางได้รับการถ่ายทอดคัมภีร์จิตชางตี้ไท่ซ่างต้งยวนจากชางเทียนตี้จวิน ก็รู้ดีว่าต่อให้ตนคิดจะเร้นกายปลีกวิเวก ก็ไม่มีทางหลบพ้นความวุ่นวายในโลกีย์ได้ ย่อมต้องมีผลแห่งกรรมของชางเทียนตี้จวินตามมาพัวพันตนเป็นแน่ ดังนั้นจึงได้ก้าวเข้าสู่โลกีย์ด้วยตนเอง
นางไม่เคยมายังแดนบรรพชน หลังจากมาถึงแดนบรรพชนเดิมทีคิดจะตามหาชางเทียนตี้จวิน เที่ยวสืบเสาะไปรอบทิศ อย่าว่าแต่ตามหาชางเทียนตี้จวินไม่พบเลย นึกไม่ถึงว่าจะกลับมาพบสวี่อิ้งเข้าอีก
ความรู้สึกระหว่างนางกับสวี่อิ้ง เริ่มต้นขึ้นจากช่วงชีวิตเลี้ยงแกะอันสลัวรางเลือนราง ทว่าก็เป็นความรู้สึกที่บังเกิดจากใจและหยุดลงตามครรลองจารีต มิได้ก้าวล่วงเกินแม้แต่ก้าวเดียว ภายหลังสวี่อิ้งหายสาบสูญไป นางก็นำความรู้สึกนี้เก็บซ่อนไว้ก้นบึ้งหัวใจ ไม่อยากมีความพัวพันกับเทพเซียนไม่แก่เฒ่ามากเกินไป
ทว่าสวี่อิ้งในชาตินี้ กลับมาพบพานกับนางอีกครา มีเค้าว่าจะทำให้ถ่านไฟเก่าคุโชนขึ้นมาอย่างยิ่ง
ทว่านางยังคงรักษาจิตแห่งเต๋าไว้ ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะปล่อยวางความรู้สึกนี้ลงอย่างสิ้นเชิง ดังนั้นจึงเลือกที่จะเร้นกายหลบเร้นจากโลก