เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 469 บิดาเฒ่า
ยามที่สวี่จิ้งพุ่งเข้ามากอดสวี่อิ้งไว้แน่น ยังคงคล้ายกับกำลังโอบกอดเด็กน้อยคนหนึ่ง
ในความทรงจำของเขามีสวี่อิ้งอยู่สองคน คนหนึ่งคือตอนที่สวี่อิ้งหนีออกจากคุนหลุน ยังคงเป็นเด็กน้อยที่ยังไม่โตนัก หวาดกลัวและไร้ที่พึ่ง วิ่งฝ่าออกมาจากเปลวเพลิง หลบหนีไปยังดินแดนที่ไม่รู้จักภายใต้การตามล่าสังหารของเหล่าเซียนเทพ
อีกคนหนึ่งคือตอนที่สวี่อิ้งจากแดนเซียนลงมายังโลกมนุษย์ ยามที่ตามหาเขาจนพบ นั่นคือสวี่อิ้งในวัยหนุ่ม มั่นใจและแข็งแกร่ง เปี่ยมด้วยเสน่ห์อันแปลกตาเป็นเอกลักษณ์
ทว่าในยามนี้ เมื่อเขาโอบกอดสวี่อิ้งไว้ในอ้อมอก จึงพบว่าสวี่อิ้งผู้นี้มิใช่สวี่อิ้งในวัยเด็ก และก็มิใช่สวี่อิ้งในวัยผู้ใหญ่ หากแต่เป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง
สวี่อิ้งในวัยหนุ่มมีโครงกระดูกค่อนข้างใหญ่ ทว่าค่อนข้างผอมบางอยู่บ้าง สวี่อิ้งก่อนจะหนีออกจากคุนหลุนนั้น เป็นเด็กที่กินอิ่มหนำสำราญ ร่างกายมิได้อ้วนท้วม ทว่าก็พูดไม่ได้ว่าผอม
สวี่อิ้งในวัยฉกรรจ์เป็นบุรุษรูปงาม ย่อมมิได้ผอมเช่นกัน รูปร่างสมส่วนยิ่งนัก
มีเพียงสวี่อิ้งในวัยหนุ่มในอ้อมอกของเขาผู้นี้ ที่ดูผอมบางยิ่ง
ในใจของสวี่จิ้งรู้สึกปวดใจอยู่บ้าง ความยากลำบากที่สวี่อิ้งต้องทนทุกข์ ล้วนอยู่ในช่วงวัยเยาว์วัยหนุ่มนี้นี่เอง
เขาประคองไหล่ทั้งสองข้างของบุตรชาย ผลักสวี่อิ้งออกไปเล็กน้อย พินิจดูสวี่อิ้ง สิ่งที่เห็นคือเด็กหนุ่มที่ค่อนข้างขวยเขินคนหนึ่ง บนใบหน้ามีผิวพรรณที่คล้ำแดดเล็กน้อย ดวงตากลมโต แววตาหลบสายตาอยู่บ้าง ซ้ำยังแฝงไว้ด้วยความสับสนและความยินดี