เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 454 เก้าสมบัติชุมนุม
สวี่เนวี่ยสอดปากขึ้นมาว่า "ข้าว่าสตรีผู้นี้คือหนี้เสน่หาสำส่อนในชาติแรกของพวกเรา!"
สวี่เป้าเอ่ยรับคำว่า "เคราะห์กรรมในอดีตมาเคาะประตูถึงหน้าบ้านเช่นนี้ จะทำอย่างไรดีเล่า?"
สวี่ลี่กล่าวว่า "นั่นมันหนี้เสน่หาของชาติแรก เกี่ยวข้องอันใดกับตัวข้าในยามนี้?"
สวี่ฮวางระมัดระวังตัวยิ่ง "ไม่ว่าชาติแรกข้าจะเคยนอนกับผู้ใด ข้าไม่ยอมรับทั้งนั้น!"
……
สวี่อิ้งพลันตะเบ็งเสียงลั่น "พวกเจ้าอย่าได้ทะเลาะกัน!"
ทันทีที่วาจานี้หลุดออกมา ทั้งฉางเทียนตี้จวินและเสี่ยวสี่เซียนต่างก็ชะงักงันไป
เห็นเพียงสวี่อิ้งทำท่าทางลับๆ ล่อๆ หันหลังไป กระซิบกระซาบว่า "พวกเจ้าอย่าเพิ่งส่งเสียงเอะอะ ข้าว่านี่อาจมิใช่หนี้เสน่หาก็ได้ เป็นไปได้มากว่ามาแก้แค้น... ลอบโจมตีลอบกัดรึ? อย่าเพิ่งใจร้อน พวกเราถามไถ่ที่มาที่ไปให้กระจ่างเสียก่อน... ข้ามิได้เห็นว่านางหน้าตาสะสวยแล้วจะใจอ่อนเสียหน่อย... เจ้านั่นแหละที่ชื่อสวี่อิ๋น!"
ฉางเทียนตี้จวินทอดถอนใจเงียบๆ "โรคกำเริบอีกแล้ว อืม ควรจะกล่าวว่าไม่เคยหายดีเลยมากกว่า"