เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 453 หยอกเย้าตี้จวิน
"ไอ้นักพรตเหม็นสาบ..."
ฉางเทียนตี้จวินเป็นคนอารมณ์ดียิ่งนัก ถอยร่นไปด้านหลัง สุ้มเสียงแฝงความไม่ยินยอมพร้อมใจอยู่บ้าง "สหายเต๋าสวี่ มาหาเจ้าน่ะ!"
สวี่อิ้งก้าวขึ้นไปข้างหน้า เห็นเหล่าเซียนพเนจรจากแดนเซียนกลุ่มนี้ค่อนข้างแตกต่างออกไปเล็กน้อย
ตบะของเซียนเหล่านี้สูงกว่ากลุ่มแรกและกลุ่มที่สองอยู่มากโข กลิ่นอายองอาจหนักแน่น ของวิเศษเซียนก็มีมากกว่าเซียนสองกลุ่มนั้น อาภรณ์บนร่างก็ดูหรูหราสง่างามยิ่งกว่า
โดยเฉพาะเซียนพเนจรสองคนที่นำหน้า ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าตบะเป็นเช่นไร เพียงแค่ท่วงท่าสง่าราศีก็ยิ่งใหญ่กว่าเซียนพเนจรคนอื่นๆ มากนัก มองปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าคนผู้นี้ครองตำแหน่งสูงส่งมาเนิ่นนาน ย่อมต้องเคยรับราชการเป็นขุนนางในราชสำนักเซียนมาอย่างแน่นอน
บนแพเซียน เสี่ยวสี่เซียนมองดูภาพเบื้องล่างนี้ เอ่ยเสียงเบาว่า "เมื่อได้กลิ่นคาวเนื้อ สัตว์ร้ายตัวแรกที่รุดหน้ามาถึงย่อมต้องเป็นสัตว์ร้ายที่เคยกินเนื้อ มีเพียงเซียนพเนจรที่เคยเป็นขุนนางในราชสำนักเซียนเท่านั้น จึงจะยิ่งกระตือรือร้นและกระหายที่จะกลับไปเป็นขุนนางอีกครั้งยิ่งกว่าผู้อื่น!"
นางมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมต่อการล้อมจับในครานี้ เหล่าเซียนพเนจรเบื้องล่างล้วนมาจากหุบเขาหมื่นเซียน ที่เรียกว่าหุบเขาหมื่นเซียนนั้น คือแหล่งรวมตัวของเซียนพเนจรที่ก่อตั้งขึ้นโดยเหล่าเซียนที่ถูกปลดหรือลาออกจากราชสำนักเซียนด้วยสาเหตุสารพัดประการ