เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 452 ไม่อยากตายก็ไสหัวไป!
ฉางเทียนตี้จวินเองก็ดูไม่ออกว่าเขาเกิดปัญหาอันใด ศาสตร์วิชาย่อมมีความเชี่ยวชาญเฉพาะทาง สี่อริยะขั้วเหนือเดิมทีเป็นปรมาจารย์ผู้รับผิดชอบการปราบภูตผีปีศาจขจัดมารร้าย มิได้เชี่ยวชาญเรื่องผนึกและคำสาปมรรคาเซียนเลย
ฉางเทียนตี้จวินพาสวี่อิ้งมาพบเจินอู่ตี้จวินและคนอื่นๆ กระซิบถามว่า "พวกเจ้าเห็นแพเซียนบนท้องฟ้าหรือไม่?"
เจินอู่ตี้จวินและอีกสองอริยะสายตาวูบไหว กล่าวว่า "เห็นอยู่ในสายตานานแล้ว เพียงแต่สตรีชุดแดงนางนั้นไม่มีความเคลื่อนไหวผิดปกติอันใดมาตลอด จึงมิได้แตะต้องนาง"
ฉางเทียนตี้จวินพยักหน้าเบาๆ สีหน้าเรียบเฉย ออกเดินทางร่วมกับสวี่อิ้ง มุ่งหน้าสู่แดนบรรพชนเต๋าฟ้า
สวี่อิ้งกลับคืนสู่สภาพปกติ เอ่ยกับฉางเทียนตี้จวินว่า "แดนบรรพชนเต๋าฟ้าข้าเคยได้ยินมาบ้าง เคยมีเทพเจ้าที่องค์หนึ่งซึ่งมีชาติกำเนิดมาจากแดนบรรพชนเต๋าฟ้ามาตามหาข้า บอกว่าบรรพเทพเต๋าฟ้าเชื้อเชิญ เพียงแต่ข้ามีเรื่องหยุมหยิมรุมเร้า ชั่วระยะหนึ่งจึงไม่มีเวลาว่างไป ไม่นึกเลยว่าหลังจากผัดผ่อนไปแล้ว คราที่เดินทางสู่แดนบรรพชนเต๋าฟ้าอีกครั้ง ก็ล่วงเลยมาหลายปีแล้ว"
ฉางเทียนตี้จวินเห็นวาจาท่าทีของเขาค่อนข้างสง่างามนุ่มนวล ในใจก็เบิกบาน แย้มยิ้มพลางกล่าว "การเดินทางร่วมกันของเจ้ากับข้าในครานี้จะต้องสนทนาพาทีกันอย่างรื่นรมย์เป็นแน่ หากเจ้ามีข้อกังขาอันใดในการบำเพ็ญ สามารถมาสอบถามข้าได้"
สวี่อิ้งกล่าวด้วยความยินดีว่า "เกรงแต่ว่าจะรบกวนพี่เต๋า"