เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 449 มือปราบอันดับหนึ่งแห่งราชสำนักเซียน
ทุกคนบนเรือ ยกเว้นสวี่อิ้งและเทพอสูรตนนั้น ล้วนเป็นเซียนพเนจรในแดนเซียนที่แอบลักลอบลงมาเพื่อไล่ล่าสังหารสวี่อิ้งทั้งสิ้น
เรือข้ามฟากแล่นเข้าสู่ทะเลเพลิงอันไร้ประมาณ ท่ามกลางแสงเพลิงที่สาดส่อง สีหน้าของทุกคนเดี๋ยวคล้ำเดี๋ยวกระจ่าง ทว่าสวี่อิ้งกลับมิรู้เนื้อรู้ตัวแม้แต่น้อย หยิบเหรียญเครื่องเซ่นเจ็ดเหรียญมอบให้แก่เทพอสูร จ่ายเป็นค่าโดยสารเรือ
เทพอสูรตกใจ "เจ้าให้เงินค่าโดยสารของคนเจ็ดคน ให้เกินแล้ว!"
"มิได้เกิน พวกเรามีเจ็ดคนจริงๆ!" สวี่อิ้งกล่าว
เทพอสูรตนนั้นรีบเบิกเนตรเทพ เพ่งสายตามองซ้ายขวาของสวี่อิ้ง นึกว่าข้างกายเขายังมีคนอื่นซ่อนเร้นอยู่ ทว่าแม้เนตรเทพของมันจะทรงพลังเพียงใด ก็มิอาจมองเห็นผู้อื่นได้เลย
"ผีหลอกรึ?" มันอดขนลุกซู่มิได้ เวทฤทธิ์ของผีตนนี้คงมิใช่ธรรมดาเป็นแน่
บนเรือข้ามฟาก สวี่อิ้งยังคงพูดคุยกับตัวเองตามลำพัง
เขาพบว่าการพูดคุยกับตนเอง สนุกสนานกว่าพูดคุยกับผู้อื่นตั้งเยอะ
เทพอสูรตนนั้นจำเขาได้ ในใจร้อนรนเป็นกังวล เพียงแต่มันมองออกเช่นกันว่าตบะพลังฝีมือของคนเหล่านี้ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง หากเกิดการลงมือสู้รบขึ้นมา ตนเองเกรงว่าจะมิใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา