เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 448 ตั่งหมัวเทียนจุน
จี้เจวี๋ยทั้งประหลาดใจทั้งเคลือบแคลงสงสัย "เจินอู่เสวียนเทียนซ่างตี้? นี่คือทวยเทพเซียนแห่งยุคโบราณ! หยวนเสินของเขาฟื้นคืนชีพแล้วรึ?"
ลานบรรพชน อารามเจินอู่ สองขุนพลเทพเต่างูคอยพิทักษ์รักษาอารามแห่งนี้ บริเวณใกล้เคียงด่านเต้าชี่ มีเพียงอารามเจินอู่เท่านั้นที่นับเป็นสถานที่ปลอดภัย ผู้คนแห่งลานบรรพชมักจะเลือกพักค้างแรมและหยุดพักเหนื่อยที่นี่
ในค่ำคืนนี้ ขณะที่สองขุนพลเทพเต่างูกำลังพิทักษ์รักษาอารามอยู่นั้น ทันใดนั้นบนท้องฟ้าพลันปรากฏแสงสีแดงเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วท่ามกลางชั้นเมฆ สาดส่องจนเมฆมืดมิดกลายเป็นสีแดงชาด
แสงสีแดงนั้นโคจรมาถึงเหนืออารามเจินอู่ พลันมีหยวนเสินอันมหึมาตระหง่านทิ้งตัวลงมาจากฟากฟ้า ดิ่งลงสู่อาราม
สองขุนพลเทพเต่างูรีบรุดเข้าสู่อาราม แลเห็นรูปสลักเทพเจินอู่เสวียนเทียนซ่างตี้ก้าวลงมาจากแท่นบูชา รูปลักษณ์ผุดผ่องกระปรี้กระเปร่าประหนึ่งนักพรตเต๋าท่านหนึ่ง เบื้องหลังสะพายกระบี่ยาว
สองขุนพลเทพเต่างูทั้งตกใจทั้งยินดี รีบค้อมกายกราบไหว้ทันที "ข้าพระบาทขอถวายบังคมเจินอู่อวี้ตี้ ฝ่าบาทฟื้นคืนชีพแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?"
"ลุกขึ้นเถิด"
เสวียนเทียนซ่างตี้ผู้นั้นส่ายหน้ากล่าวว่า "ข้าเพียงมีเศษเสี้ยวจิตวิญญาณแท้จริงอันมิรู้ดับสูญ อาศัยมหาเต๋าฟ้าดินรวมตัวใหม่จึงฟื้นคืนชีพหยวนเสินขึ้นมา ยังมิอาจนับเป็นการฟื้นคืนชีพอย่างแท้จริง ครานี้ มีคนจงใจฟื้นคืนชีพหยวนเสินของข้า จึงถูกข้าจับเส้นด้ายแห่งเหตุปัจจัยได้สายหนึ่ง! กระบี่เจินอู่ จงออกจากฝัก——"