เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 447 ฝันอมตะขาดสะบั้น ภัยพิบัติตกทอดไร้สิ้นสุด
ทะเลบูรพา จี้เจวี๋ยเฝ้ารอจนกระทั่งราตรีกาลมาเยือน ยังคงมิเห็นสวี่อิ้งมาถึง จึงจำต้องก้าวเข้าสู่เขตทะเล
"ประสกอาอิ้งคนดีผีคุ้ม จะต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน"
เขารำพึงในใจเงียบๆ "พุทธธรรมที่ข้าเสริมพลังให้แก่เขา ต่อกรกับผนึกของตี้จวินภายในสิบวันย่อมไม่มีปัญหา ทว่าหากเกินสิบวัน ก็จะเริ่มสั่นคลอนไม่มั่นคงแล้ว หวังว่าหลังจากสิบวัน เขาจะสามารถมาถึงลานบรรพชนได้"
ยามที่สวี่อิ้งฟื้นตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนพื้น ค่ายกลเซียนทำลายล้างเก้าชั้นฟ้าสิบพิภพลอยคว้างอยู่เหนือศีรษะของเขา ดาบจื่อโยวหมิงครึ่งเล่มก็ลอยนิ่งอยู่ตรงนั้นเช่นกัน
เขาดิ้นรนยันกายลุกขึ้นนั่ง บนร่างเต็มไปด้วยบาดแผลมรรคาหลากรูปแบบที่เกิดจากค่ายกลเซียนทำลายล้าง นอกจากนี้ยังมีบาดแผลดาบจากดาบจื่อโยวหมิง
บาดแผลเหล่านี้คือบาดแผลมรรคา กรีดเฉือนลงบนร่างของเขา ต่อให้เขาเปิดถ้ำสวรรค์ทั้งหก ก็ยากจะรักษาเยียวยาได้
แม้จะมีมหาโลกสุขาวดีคอยคุ้มครอง ผู้ที่สละค่ายกลเซียนทำลายล้างและดาบจื่อโยวหมิงมิใช่ตี้จวิน ทว่าบาดแผลที่ไป๋อวี้ชวนสละสมบัติทั้งสองชิ้นสร้างขึ้น แท้จริงแล้วโดยเนื้อแท้ก็คือบาดแผลที่ตี้จวินสร้างขึ้นแก่เขานั่นเอง
บาดแผลมรรคาเช่นนี้แฝงด้วยความเข้าใจในมรรคาของตี้จวิน
สวี่อิ้งนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น มิไหวติง สำรวจตรวจสอบภายในกายตน ตรวจดูบาดแผลมรรคาแต่ละแห่ง ทำความเข้าใจหลักการ แล้วลงมือหลอมขจัด