เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 446 บอกว่าจะทุบเจ้าให้ตาย ก็ทุบเจ้าให้ตาย
จี้เจวี๋ยพลอยตึงเครียดขึ้นมาเช่นกัน เอ่ยกระซิบเบาๆ "ข้าพร้อมจะไปได้ทุกเมื่อ พวกเราจะไปกันเมื่อใดหรือ?"
สวี่อิ้งยิ้มกล่าว "รอสักหนึ่งวัน รอจนมารพุทธะเก็บตัวเข้าฌาน พวกเราค่อยออกเดินทาง"
จี้เจวี๋ยยากจะสะกดความตื่นเต้น จากนั้นจึงเอ่ยถามต่อ "แดนสุขาวดีของจี้ผูถีร้ายกาจถึงเพียงนี้ พวกเราจะใช้วิธีใดจึงจะสามารถหลบหนีออกไปได้?"
สวี่อิ้งกล่าว "ข้าก็ไม่มีวิธีทำลายแดนสุขาวดีของเขาเช่นกัน ทว่าเขาก็ไม่อาจทำอันใดทะเลสวรรค์ได้ พวกเรามีเพียงหนทางข้ามทะเลเส้นทางเดียวเท่านั้น อาศัยผืนทะเลเพื่อเดินทางออกจากโลกใบนี้"
ครั้นถึงวันที่สอง จี้เจวี๋ยกำลังจะทำวัตรเช้าตามปกติ พลันนึกถึงจี้ผูถีขึ้นมา รำพึงในใจ "คำพูดเหล่านั้นที่มารพุทธะกล่าวกับข้า คือบอกให้ข้าไปยังลานบรรพชนเพื่อบรรลุเป็นพระพุทธเจ้ากระนั้นหรือ? เขายังบอกว่าจะเก็บตัวฝึกตน หรือว่าจงใจเปิดโอกาสให้ข้าหลบหนี?"
ประสบการณ์ในยุทธภพของเขายังตื้นเขิน จึงมิค่อยเข้าใจนัก จี้ผูถีเป็นพระพุทธองค์ผู้ปกครองมหาโลกใบนี้ ชัดเจนว่าสามารถปล่อยตัวเขากับสวี่อิ้งไปได้ ไฉนจึงต้องทำเรื่องราวให้สลับซับซ้อนถึงเพียงนี้?