เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 443 แอบลักลอบข้ามแม่น้ำสวรรค์
แดนเซียน ท่าเทียบเรือแม่น้ำสวรรค์โบราณ
ที่นี่ทรุดโทรมผุพังจนกลายเป็นซากปรักหักพังไปนานแล้ว ทุกหนแห่งปรากฏร่องรอยการสู้รบในยุคโบราณ เป็นเขตชายขอบแดน ท่าเรือโบราณถูกหมอกหนาทึบปกคลุม บ่อยครั้งที่มีผู้คนเห็นเงาร่างคนไหววูบในม่านหมอก หรือมีเรือรบโบราณแล่นผ่านสายหมอก ทว่าเมื่อพุ่งทะยานเข้าไปในม่านหมอก กลับมิพบสิ่งใดเลย
มีคนกล่าวว่านั่นคือดวงวิญญาณคนตายในยุคโบราณ บ้างก็ว่านั่นเป็นเพียงภาพสะท้อนตกค้างแห่งยุคโบราณเท่านั้น
แม่น้ำสวรรค์เหือดแห้งไปตั้งแต่กาลใดมิอาจรู้ ที่นี่จึงถูกทิ้งร้าง เนื่องจากเป็นสถานที่อัปมงคล แม้แดนเซียนแผ่นดินจะมีค่าประดุจทองคำ ก็มิเคยมีผู้ใดมาตั้งรกรากอยู่ที่นี่
"เสี่ยวสี่เซียน แอบลักลอบข้ามไปยังโลกเบื้องล่างจากที่นี่ได้จริงๆ รึ?"
คนกลุ่มหนึ่งราวร้อยกว่าคนรีบร้อนมาถึงท่าเรือแม่น้ำสวรรค์โบราณ คนทั้งร้อยกว่าคนนี้ล้วนเป็นเซียนพเนจรในแดนเซียน คำว่าเซียนพเนจร หมายถึงเหล่าเซียนที่มิได้รับเบี้ยหวัดจากราชสำนักเซียน
เซียนพเนจรล้วนเป็นผู้ตกระกำลำบากจากโลกต่างๆ ในใต้หล้า มุมานะบากบั่นพากเพียร ฝึกฝนมานานกว่าพันปี เคี่ยวกรำกายเนื้อ หยวนเสิน ญาณหยั่งรู้ ปราณดั้งเดิม หยินหยาง และพลังใจ ข้ามทัณฑ์สวรรค์จนทะยานขึ้นมา
พวกเขามีความเฉลียวฉลาดอยู่บ้าง มักฝึกฝนเรียนรู้ด้วยตนเองจนสำเร็จ ทว่าเมื่อมาถึงแดนเซียนแล้ว เนื่องจากไร้อาจารย์หรือปรมาจารย์คอยดูแลสั่งสอน ทั้งมิได้ไปกราบไหว้ฝากตัวเป็นศิษย์ของเซียนหวังหรือเซียนจวิน จึงไร้ยศฐาบรรดาศักดิ์ใดๆ