เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 442 อย่าหวังว่าผู้ใดจะได้ทะยานฟ้า!
รูปสลักหยกเป็นร่างแยกของเทียนจุน ภายในร่างแยกมีเสี้ยววิญญาณแฝงอยู่สายหนึ่ง ยามนี้เสี้ยววิญญาณก็กำลังถูกเผาผลาญในเพลิงกรรมอสงไขยไร้คืนหวน เปลวเพลิงแผดเผาจนใบหน้าของเสี้ยววิญญาณเทียนจุนบิดเบี้ยวดุดันน่าสะพรึงกลัว ทว่ากลับมิได้ส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาแม้แต่แอะเดียว!
ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นคือ มันถูกปราณกระบี่ประหารเซียนของสวี่อิ้งฟันเข้าใส่!
ปราณกระบี่นี้พลุ่งพล่านอยู่ในเสี้ยววิญญาณของมัน พร้อมจะสังหารลบล้างเสี้ยววิญญาณของมันให้ดับสูญได้ทุกเมื่อ!
เสี้ยววิญญาณเทียนจุนอันบิดเบี้ยวตนนั้นจ้องเขม็งมาที่สวี่อิ้ง พลันเอ่ยปากขึ้น "ข้าจำเจ้าได้ กบฏสวี่อิ้ง เจ้าบุกเข้ามาในโลกเต๋าฟ้า นึกว่ากำลังเล่นขายของอยู่รึ? การที่เจ้าทำเช่นนี้ มีแต่จะยั่วโทสะเปิ่นจั้ว เจ้ามีศัตรูอย่างตี้จวินอยู่แล้วคนหนึ่ง อย่าได้ล่วงเกินบุคคลที่เจ้ามิอาจตอแยได้เพิ่มขึ้นอีกคนเลย!"
สวี่อิ้งโบกมือเบาๆ เจตจำนงกระบี่ประหารเซียนระเบิดออก ฉีกกระชากมันจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง
จี้เจวี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย เสี้ยววิญญาณของเทียนจุนเป็นเพียงเศษเสี้ยววิญญาณสายหนึ่งของเทียนจุนเท่านั้น ยังแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ หากร่างจริงจุติลงมา เกรงว่าเพียงไอปราณสายเดียวก็คงกดทับพวกเขาทั้งสองจนแหลกตายเป็นแน่!
"ประสกอาอิ้ง ที่นี่มิควรอยู่นาน พวกเราต้องรีบออกไปโดยเร็ว" เขารู้สึกตึงเครียดอยู่บ้าง
"รออีกประเดี๋ยว"