เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 437 มิยิ่งดุดันกว่าเดิมรึ?
กงจื่อหนิงชิงมองไปยังสวี่อิ้งชุดเขียว ชุดเหลือง และชุดขาวข้างกายสวี่อิ้ง ลอบรำพึงในใจ "สวี่อิ้งทั้งสามร่างนี้ คงมิใช่รวบรวมเอาอักขระ เสื่อมทราม วายชนม์ โศกตรม ทั้งสามคำนี้ไปหรอกนะ? หากเป็นเช่นนั้นจริง เช่นนั้นสิ่งที่หลงเหลืออยู่บนร่างสวี่อิ้ง ก็สมควรเป็น อำมหิต ดุร้าย ทารุณ..."
เช่นนั้นมิยิ่งดุดันร้ายกาจกว่าเดิมหรอกรึ?
เสื่อมทราม คือเสื่อมถอย ไร้ประโยชน์ และเลอะเลือนมัวเมา วายชนม์ คือตายก่อนวัย สิ้นชีพแต่เยาว์ โศกตรม คือโศกเศร้าปวดร้าวระทมทุกข์
อำมหิต คือละโมบเหี้ยมโหด ดุร้าย คือชั่วช้าป่าเถื่อน ทารุณ คือโหดเหี้ยมเจ้าเล่ห์เพทุบาย
เห็นได้ชัดว่าสามคำแรกล้วนรวมอารมณ์ด้านลบไว้ในร่างเดียว สภาวะด้านลบส่งผลรุนแรงยิ่ง เอะอะก็ร้องไห้ฟูมฟาย มืดมนเลอะเลือน ซ้ำยังถูกคนตีตายได้ง่ายดายยิ่งนัก
ทว่าสามคำหลังนั้น กลับอำมหิตเจ้าเล่ห์ ดุร้ายป่าเถื่อน เมื่อลงมือย่อมไม่มีทางปรานีแม้แต่น้อย
"มันจะตีข้าตายจริงๆ แน่!"
กงจื่อหนิงชิงอกสั่นขวัญแขวน ทว่าภายนอกกลับตีสีหน้าราบเรียบ กล่าวว่า "รอให้ข้าสละจานหยกกุยเต้า ฟื้นฟูตนเองสักครู่แล้วค่อยมาประลองกันใหม่"
สวี่อิ้งตอบตกลง