เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 436 วันอันน่าเวทนาของหนิงชิง
สวี่อิ้งถูกกระแสธารพลังดั้งเดิมแม่เหล็กธรณีพัดพา มุ่งหน้าสู่อิ๋งโจว เขาดุจดั่งนั่งอยู่บนเกลียวคลื่นที่เปล่งแสงประกายระยิบระยับ ยังคงจับจ้องมองไปยังทะเลโกลาหลตาไม่กะพริบ มิได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
"ข้าทำไม่ได้จริงๆ สินะ!"
แสงพุทธะเบื้องหลังศีรษะของสวี่อิ้งหม่นแสงลงไปมากโดยไม่รู้ตัว อักษร 'โศกตรม' ในบรรดาเสื่อมทราม วายชนม์ อำมหิต โศกตรม ดุร้าย ทารุณ เริ่มออกฤทธิ์ เขาลุกขึ้นยืน ส่ายหน้าพลางกล่าว "แม้แต่ชาติภพแรกของข้ายังมิเคยหยั่งรู้โพรงสวรรค์แดนเซียนแห่งวังหนีหวาน แล้วไฉนข้าจึงต้องฝืนบีบคั้นตนเองด้วยเล่า?"
เขาหมดสิ้นกะจิตกะใจ ส่ายศีรษะ ก้าวย่างบนกระแสธารแม่เหล็กธรณีเดินมุ่งหน้าสู่อิ๋งโจว
พุทธบุตรจี้เจวี๋ยเนื่องจากเข่นฆ่าเหล่าเซียนศพเซียนผีไปเป็นจำนวนมาก จึงถูกราชันศพเซียนจวินหลายตนนั้นล้อมหน้าล้อมหลังไล่ล่าสกัดกั้น ก่อนหน้านี้ยังมีพื้นที่ให้หลบหลีกเคลื่อนไหว ทว่ายามนี้กระแสธารแม่เหล็กธรณีขาดสะบั้นลง สั้นลงเรื่อยๆ จึงทำให้เขาตกอยู่ในสภาพทุลักทุเลยิ่ง
พุทธบุตรจี้เจวี๋ยต่อสู้พลางหลบหนีพลาง เหลือบเห็นสวี่อิ้ง จึงรีบร้องตะโกนเสียงดัง "โยมอาอิ้ง ช่วยอาตมาด้วย——"
สวี่อิ้งปรายตามองเขาคราหนึ่ง ในแววตาเปี่ยมด้วยอารมณ์สิ้นหวังเบื่อหน่ายโลก ส่ายหน้าพลางกล่าว "ท่านพุทธบุตร เจ้าและข้าไม่ช้าก็เร็วล้วนต้องตาย จะช้าหรือเร็วต่างอันใดกันเล่า?"
พุทธบุตรจี้เจวี๋ยอึ้งค้าง ถูกราชันศพเซียนจวินตนหนึ่งซัดจนกลิ้งกระเด็นตีลังกาหลายตลบ