เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 432 มหาคำสาปแปดอักขระ
ท่ามกลางทิวเขาสูงตระหง่านแห่งอิ๋งโจว พุทธบุตรจี้เจวี๋ยยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวที่เดิม ยังคงรอคอยสวี่อิ้งเงียบๆ พึมพำเสียงเบา "โยมอาอิ้งบอกให้อาตมาอย่าไปไกล แล้วท่านเดินไปที่ใดกันนะ... หัตถ์มหาการุณย์!"
เขาซัดฝ่ามือตูมหนึ่งออกไป ที่ห่างไกลพลันแผ่นดินไหวสะเทือนเลื่อนลั่น ศพเซียนตนหนึ่งถูกหัตถ์มหาการุณย์ของเขาฟาดสังหารดับสูญ
ณ แดนเซียน
ตี้จวินทอดสายตามองอักขระที่ยังคงเหลือเพียงห้าตัว กล่าวอย่างเนิบนาบมิรีบร้อน "จงฝู่ เจ้ารู้หรือไม่? ผนึกแห่งเซียนเต๋าสองชนิดที่ซ้อนทับอยู่ด้วยกัน ต่างสำแดงอานุภาพการผนึกได้เพียงเจ็ดถึงแปดส่วนเท่านั้น เมื่อผนึกชนิดใดชนิดหนึ่งถูกลบล้างจนหมดสิ้น อานุภาพของผนึกอีกชนิดหนึ่งย่อมจะค่อยๆ เผยความเกรียงไกรออกมา"
เจียงจงฝู่ได้ยินเช่นนั้น พลันกระจ่างในความหมายทันที รีบหันขวับไปมองยังศาลเทพอีกแห่งหนึ่ง
ในศาลเทพแห่งนั้น ควันธูปอบอวลลอยละล่อง ลอยเคว้งด้วยอักขระอีกแปดคำ
เสื่อมทราม วายชนม์ อำมหิต โศกตรม ดุร้าย ทารุณ ดื้อรั้น มัวเมา!
ตี้จวินจ้องมองอักขระแปดคำนี้ กล่าวอย่างผ่อนคลาย "บัดนี้ ถึงคราวที่แปดอักขระนี้จะสำแดงอานุภาพสูงสุดแล้ว เมื่อบุคคลผู้หนึ่งตกอยู่ในความเสื่อมทราม วายชนม์ อำมหิต โศกตรม ดุร้าย ทารุณ ดื้อรั้น และมัวเมา เช่นนั้นเขาย่อมต้องทำผิดพลาด และย่อมอยู่ห่างจากความตายเพียงไม่นานแล้ว"
เจียงจงฝู่เลื่อมใสจากก้นบึ้งของหัวใจ