เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 431 แขกผู้หวนคืนสู่อิ๋งโจว
สวี่อิ้งรีบสาวเท้าไล่ตามไป พลันเห็นพุทธบุตรจี้เจวี๋ยกวาดล้างเหล่าเซียนศพไปอีกกลุ่มหนึ่งแล้ว
แดนสุขาวดีบริสุทธิ์คือโลกสุขาวดี เศษเสี้ยวดวงวิญญาณของเซียนศพเหล่านี้ถูกกระบวนท่านี้ของเขาโจมตีเข้า ใบหน้าล้วนประดับด้วยรอยยิ้ม คาดว่าคงได้ไปสู่สุคติยังแดนสุขาวดี มลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปแล้ว
บนพื้นเกลื่อนกลาดไปด้วยซากศพ จี้เจวี๋ยยืนอยู่ข้างซากศพเหล่านั้น กำลังสวดมนต์แผ่เมตตาให้แก่ซากศพ
"สังหารพวกเขาแล้ว ค่อยสวดมนต์แผ่เมตตาให้ ได้ประโยชน์อันใดรึ?" สวี่อิ้งเอ่ยถามอย่างนอบน้อมถ่อมตน
พุทธบุตรจี้เจวี๋ยส่ายหน้าพลางกล่าว "มิได้ประโยชน์อันใด แต่จะทำให้ใจของอาตมาสงบลงได้"
พลังการต่อสู้ของภิกษุหนุ่มผู้นี้ยอดเยี่ยมไร้เทียมทาน การใช้วิชาพุทธธรรมอันหลากหลายช่างล้ำลึกพิสดาร เป็นดาวข่มของเหล่าเซียนศพเซียนผีอย่างแท้จริง สวี่อิ้งประเมินว่า กระบวนท่าวิชาอิทธิฤทธิ์ของเขาไม่เพียงได้ผลชะงัดในการรับมือเซียนศพเซียนผี แม้แต่รับมือกับคนเป็นๆ ก็คงมิใช่เรื่องยากเย็นเช่นกัน
เมื่อได้รับการสืบทอดจากองค์พุทธะและเหล่าพระพุทธแห่งวัดต้าเหลยอิน จี้เจวี๋ยคิดจะไม่แข็งแกร่งก็คงยากแล้ว
ผิงหนานเทียนจวินมายังที่แห่งนี้ ก็เพื่อไล่ล่าสังหารหนิงชิงผู้ได้ครอบครองจานหยกกุยเต้าสมบัติแห่งจ้าวสูงสุด เพื่อแย่งชิงสมบัตินี้มา เขาจึงสั่งให้เหล่าศพเซียนหวังใต้บัญชาแยกย้ายกันออกไปทั่วสารทิศเพื่อค้นหาร่องรอยของหนิงชิง ด้วยเหตุนี้ตามทิวเขาอิ๋งโจวจึงเกลื่อนกลาดไปด้วยศพเซียนหวัง ออกค้นหากวาดตรวจไปทั่วทุกหัวระแหง