เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 430 พุทธบุตรจี้เจวี๋ย
กงจื่ออวี้ชวนนอบน้อมถ่อมตนอย่างยิ่ง ค้อมกายยืนปรนนิบัตินิ่งสงบไม่ไหวติง
จี้ผูถีก้มหน้าปรายตามองเขาคราหนึ่ง กล่าวว่า "เจ้ากำลังสั่น"
กงจื่ออวี้ชวนกล่าว "เกรงกลัวในพุทธบารมี จึงมิอาจไม่สั่นสะท้านขอรับ"
จี้ผูถีกล่าว "เจ้าช่างเจรจานัก ยามนั้นบรรพชนของเจ้าเคยมาพบข้าที่นี่ เขาแซ่ไป๋ นามเซียนอู่ คัดลอกผนึกของพระพุทธะทั้งหลาย ณ ที่แห่งนี้อย่างจริงจังยิ่ง คนผู้นั้นเปี่ยมล้นด้วยพรสวรรค์ ไม่ธรรมดาสามัญ เอ่ยวาจาว่าหากให้เวลาแก่เขา ย่อมสามารถช่วยข้าทลายผนึกของเหล่าพุทธะได้ ยามนั้นข้านึกว่าเขาเพียงคุยโตโอ้อวด มิคาดว่าเขาจะคลี่คลายผนึกของพุทธะทั้งหลายได้จริง ไป๋เซียนอู่ผู้นี้ ต้องกลายเป็นหนึ่งในผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคเป็นแน่"
กงจื่ออวี้ชวนกล่าว "บรรพชนแห่งข้าบัดนี้ได้สำเร็จเป็นตี้จวินแห่งแดนเซียนแล้วขอรับ"
จี้ผูถีมิได้นำพา ส่ายหน้าพลางกล่าว "ตี้จวินแห่งแดนเซียนยังเล็กเกินไป เขายังสามารถก้าวหน้าได้อีกขั้น กลายเป็นจ้าวสูงสุด เพียงแต่เขาขาดโอกาส การที่เขาปลดปล่อยข้าในครานี้ ก็เพื่อสร้างโอกาสขึ้นมา ทว่าคิดจะใช้ประโยชน์จากข้า ย่อมต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างมหาศาล ค่าตอบแทนของเขาคือสิ่งใด?"
กงจื่ออวี้ชวนกล่าว "ท่านบรรพชนได้มีบัญชาให้แดนศักดิ์สิทธิ์และสำนักใหญ่ทั้งหลายในมหาพิภพไท่สื่อ ถอนตัวออกไปจากพิภพนี้แล้ว นับแต่นี้เป็นต้นไป องค์พุทธะย่อมเป็นผู้ครอบครองมหาพิภพไท่สื่อแต่เพียงผู้เดียว"