เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 426 การรังสรรค์อันเลิศล้ำ สรีระกายศักดิ์สิทธิ์
จินเหอเจี้ยนจวินอดชะงักงันมิได้ เห็นเพียงเหล่าเทวมารที่ปกติมิเคยลงรอยกับตน จู่ๆ ก็กรูกันเข้ามาเสียงครืน ปกปักรักษาทิศทางต่างๆ ของจานหยกคืนสู่มรรคาไว้
จินเหอเจี้ยนจวินรู้ดีว่านิสัยใจคอของตน น่าจะเป็นคนที่ย่ำแย่ที่สุดในไวย์ซวี
ต่อให้เป็นพวกตกอับอย่างเซียนหวังลำดับเก้าและอู่เจวี๋ยเซียนหวัง ก็ยังมีกลุ่มผู้ติดตาม ก่อตั้งยอดเขาเฟิงหลวนหลิ่งและหุบเขาเตี๋ยชุ่ย ทั้งยังมีผู้แข็งแกร่งแห่งแดนเซียนคอยดึงตัวพวกเขาไปเข้าพวก ให้คำมั่นสัญญาว่าจะมอบผลประโยชน์ให้แก่พวกเขา
ต่อให้ชั่วช้าสามานย์อำมหิตดั่งเงาดำในม่านหมอก ก็ยังได้รับความภักดีจากศพเซียนนับหมื่นแสน ได้รับการสนับสนุนเชิดชูจากพวกมัน จนได้เป็นเจ้าแห่งแดนเซียนผีดิบ
ต่อให้ชั่วช้าชั่วกัปชั่วกัลป์ดั่งเหล่าเทวมาร ก็ยังมีเทวมารมากมายมารวมตัวกัน สนับสนุนเทวมารจื้อจุน
มีเพียงตนเองที่โดดเดี่ยวอ้างว้าง แม้จะยังคงเป็นขุนนางเซียนใต้สังกัดราชสำนักเซียน ครอบครองสมัญญาเจี้ยนจวิน ทว่าแท้จริงแล้วกลับเป็นตัวคนเดียว ไม่เคยมีผู้ใดในไวย์ซวีต้อนรับขับสู้
นึกไม่ถึงเลยว่าครานี้เหล่าเทวมารกลับกรูกันเข้ามา ช่วยเหลือตนเอง!
“ทุกท่าน...”
ในใจเขาตื้นตันยิ่งยวด นึกเสียใจที่ยามตนมาถึงที่นี่ในกาลก่อน เคยทำหน้าบึ้งตึงเย็นชาใส่เหล่าเทวมาร