เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 425 ปราณแห่งการรังสรรค์
จานหยกคืนสู่มรรคาได้แปรเปลี่ยนเป็นมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางหลายสิบหมู่ เมื่อเทียบกับเทพศาสตราหรืออาวุธเซียนที่มักจะใหญ่โตประหนึ่งขุนเขาแล้ว ขนาดของสมบัติวิเศษระดับจื้อจุนชิ้นนี้ช่างดูเล็กจ้อยจนแทบไร้ความสำคัญ ไม่สมกับชื่อเสียงแม้แต่น้อย
ทว่ายามที่สวีอิ้งร่วงหล่นเข้าสู่จานหยกคืนสู่มรรคา สิ่งที่ประจันหน้าเข้ามากลับเป็นฟ้าดินอันไพศาลเวิ้งว้างผืนหนึ่ง
เสียงสายลมข้างหูของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ ความเร็วทวีเพิ่มขึ้นทุกขณะ เท่าที่สายตามองเห็น เห็นเพียงแสงแห่งมรรคานานาชนิดพวยพุ่งเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย สะท้อนเข้าสู่สายตาของตน
แสงแห่งมรรคาที่แตกต่างแสดงให้เห็นถึงมหาเต๋าที่แตกต่าง มหาเต๋าที่แตกต่างก็เปล่งเต๋าอินที่แตกต่างออกมา ในขณะที่เขามองเห็นแสงแห่งมรรคา ก็แว่วเข้าสู่โสตประสาทของเขาพร้อมกัน
ภายในจานนี้กลับเป็นเต๋าฉางอันเก่าแก่ดึกดำบรรพ์ยิ่งยวด ฟ้าดินในจานที่ถักทอขึ้นจากมหาเต๋า!
‘ยายเฒ่าร่างทรงเคยบอกข้าว่า ผู้คำนวณเทพมิอาจคำนวณจื้อจุน คนที่แย่งชิงจานหยกคืนสู่มรรคาซึ่งเป็นสมบัติจื้อจุนผู้นั้น ย่อมมิใช่จื้อจุนเป็นแน่ มิเช่นนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องแย่งชิงสมบัตินี้ ในเมื่อเขาไม่ใช่จื้อจุน เช่นนั้นเขาก็ย่อมมิอาจคำนวณเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในจานหยกคืนสู่มรรคาได้!’
แววตาของสวีอิ้งไหวระริก รำพึงในใจ ‘ขอเพียงเขาคำนวณไม่แม่นยำ เช่นนั้นการคำนวณของเขาก็ย่อมไร้ผลต่อตัวข้า!’
“สวีอิ้ง!”