เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 417 กำเนิดความเป็นมาของไวย์ซวี
สวีอิ้งติดตามนาง กวาดสายตามองไปรอบด้าน ท้องฟ้าของไวย์ซวีทุกหนแห่งล้วนถูกมลทินแห่งเต๋าเซียนแปดเปื้อน จนแปรเปลี่ยนเป็นพิลึกพิลั่น ประหนึ่งจานผสมสีที่ถูกปัดคว่ำ ทั้งสีแดง เขียว ม่วง น้ำเงิน เหลือง ปาดป้ายไปทั่วทุกหนทุกแห่ง
กะโหลกศีรษะของตัวตนระดับจุนใหญ่โตมโหฬารเกินไป ห้วงมิติภายในกว้างใหญ่ยิ่งกว่าโลกในหมื่นภพเสียอีก ลูกตาของตัวตนระดับจุนประดุจดวงดาวขนาดยักษ์ ลอยเด่นอยู่ตรงนั้น ชวนให้ตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก
สวีอิ้งติดตามนางอ้อมผ่านข้างลูกตายักษ์ รอบลูกตาดวงนี้กระทั่งมีไอหมอกเมฆาล่องลอย อีกทั้งยังมีมัดเส้นประสาทหนาใหญ่ดั่งเทือกเขาเชื่อมต่อกับลูกตาดวงนี้
บนมัดเส้นประสาทเหล่านี้มีวังหลายแห่ง น่าจะเป็นที่พำนักของเหล่าเซียนที่เคยเฝ้าพิทักษ์สิ่งนี้ ทว่าบัดนี้ถูกทิ้งร้างว่างเปล่าแล้ว
สวีอิ้งหันมองกลับไป ห้วงเหวลึกแห่งไวย์ซวีกำลังสูบดึงพลังมาจากร่างของผู้ฝึกปราณเหล่านั้น ไอปราณวิญญาณเป็นระลอกลอยพวยพุ่งออกมาจากห้วงเหวลึก ประหนึ่งไอเมฆา คอยหล่อเลี้ยงฟ้าดินแห่งนี้
“ชั่วอิ่ง เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเหล่าเซียนชอบโยนสิ่งของลงมาที่นี่ สิ่งที่พวกเขาโยนลงมาคือสิ่งใดกันหรือ?” สวีอิ้งเอ่ยถาม
ทันใดนั้น ท้องฟ้าพลันแยกออก ลำแสงสีดำสายหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า ดิ่งลงสู่ส่วนลึกของไวย์ซวี
ในชั่วพริบตาที่ลำแสงสีดำร่วงหล่นลงมา สวีอิ้งแลเห็นว่าต้นกำเนิดของลำแสงสีดำนั้น มาจากแดนเซียนอย่างชัดเจน!