เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 415 ความผูกพันจืดจางแล้ว
เซียนชุดเทาก้าวเดินออกจากศาลเจ้าที่ผุพัง ลอบถอนหายใจโล่งอก เอ่ยเสียงแผ่วเบา “สวีอิ้งมิใช่ควรจะตกตายไปตั้งนานแล้วหรอกหรือ? ไฉนจึงยังคงมีชีวิตอยู่มาจนถึงบัดนี้ได้? ตี้จวินทำงานประสาอะไรกัน...”
ในเวลานั้นเอง ได้ยินเพียงเสียงหนึ่งหัวเราะกล่าว “ในอดีตตี้จวินคิดจะประหารสวีอิ้ง น่าเสียดายที่วิธีการมีจำกัด หลอมอย่างไรก็มิอาจหลอมสวีอิ้งจนตายได้ จึงได้แต่ต้องสะกดข่มเขาไว้เท่านั้น”
เซียนชุดเทามองตามเสียงไป แลเห็นผู้เฒ่าเซียนผมขาวผู้หนึ่งกำลังลอยตัวอยู่กลางเวหาด้วยท่าทางเบิกบานใจ
ผู้เฒ่าเซียนผมขาวผู้นั้นหัวเราะกล่าวแต่ไกล “นักพรตเชียนฮ่วน ไม่ได้พบกันเสียนาน นึกไม่ถึงว่าจะได้พบเจ้าในแดนล่าง”
เซียนชุดเทาเดิมแซ่หยาง นามว่าเชียนฮ่วน หลังจากเหินเวหาขึ้นสู่แดนเซียนจึงได้รับฉายาว่าเซียนเชียนฮ่วน ยามที่เห็นผู้เฒ่าเซียนผมขาวผู้นั้น ก็มีความประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เอ่ยว่า “นักพรตอวี้หู เจ้าก็อยู่ในแดนล่างด้วยงั้นหรือ?”
เขาทะยานร่างขึ้น มาหยุดอยู่ตรงหน้าผู้เฒ่าเซียนผมขาว ค้อมกายคารวะ
ทว่าเขามีความระมัดระวังตัวอย่างยิ่ง แม้จะคารวะ ทว่าก็เตรียมพร้อมที่จะหลบหนีไปได้ทุกเมื่อ