เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 414 จานหยกคืนสู่มรรคา
สวีอิ้ง เป่ยตี้ และคนอื่นๆ เพิ่งจะจากไป ทันใดนั้นเหนือน่านฟ้าของทะเลปรโลกโบราณ ท้องฟ้าอันมืดมิดพลันเปิดอ้าออก แสงเซียนสาดส่องลงมาเป็นชั้นๆ เผยให้เห็นวังฟ้าแห่งหนึ่งในแดนเซียน ป้ายหน้าประตูวังฟ้าเขียนอักษรสามตัวว่า ตำหนักขจัดมาร
ผู้ที่แหวกม่านกำแพงกั้นระหว่างแดนเซียนกับทะเลปรโลกโบราณคือขุนนางเซียนผู้หนึ่ง สวมหมวกทรงสูง แววตาคมกริบดั่งสายฟ้าแลบ ทั่วร่างมีประกายอัสนีพันขด ก่อตัวเป็นสายรัดเอว เบื้องหลังมีประกายอัสนีซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ก่อเกิดเป็นวงล้อเต๋า ดูน่าเกรงขามยิ่งนัก
ขุนนางเซียนตนนี้ชะโงกศีรษะลงมา ณ จุดที่สายตาทอดไปถึง พลันแลเห็นร่างอันมหึมาของสิบตำหนักเหยียนหลัวในทันที
สิบตำหนักเหยียนหลัวต่างพากันแหงนหน้า สบตากับขุนนางเซียนผู้นั้น
ขุนนางเซียนผู้นั้นตกใจเป็นอันมาก รีบปิดกั้นห้วงกาลอวกาศ ตำหนักขจัดมารพลันซ่อนเร้นหายวับไป
“การที่แดนเซียนล่วงรู้ว่าพวกเราฟื้นคืนชีพขึ้นมาแล้ว ย่อมมิใช่เรื่องดีเลยแม้แต่น้อย”
ฉินกว่างหวังขมวดคิ้ว กล่าวว่า “มรรคาต่างสายที่ทำลายล้างแดนปรโลกในอดีต ย่อมต้องเป็นขุมกำลังแห่งเต๋าเซียนอย่างแน่นอน”
ฉู่เจียงหวังแหงนหน้ามองขึ้นไปด้านบน สงสัยกล่าว “ทว่า เมื่อครู่นี้ข้ามิได้สัมผัสถึงตัวตนอันแข็งแกร่งเหล่านั้นที่ทำลายล้างแดนปรโลก หากพึ่งพาเพียงลำพังตำหนักขจัดมาร ย่อมมิใช่คู่ต่อสู้ของทะเลปรโลกโบราณ ทว่าหากตัวตนอันแข็งแกร่งในอดีตเหล่านั้นลงมือ พวกเราย่อมมิอาจต้านทานได้อย่างสิ้นเชิง”