เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 411 หกวังฟ้าหลัวเฟิง
โลกสี่ร้าง แดนปรโลก
สวีอิ้งเดินตามลำแสงตะเกียงมาจนถึงข้างกายจักรพรรดิเป่ยอิน ชายชราผู้นี้ถือตะเกียงน้ำมันใส ไส้ตะเกียงปรากฏรูปร่างดั่งภูผา และไส้ตะเกียงนั้นก็คือขุนเขาเทพเฟิงตู!
จักรพรรดิเป่ยอินถือตะเกียงดูท่าทางสบายอารมณ์ดั่งสายลมพัดเมฆา ทว่าในความเป็นจริงตะเกียงดวงนี้หนักอึ้งอย่างยิ่ง ต่อให้เป็นสวีอิ้งก็ยังยากจะยกขึ้นมาได้ ทว่าเขากลับยกของหนักประหนึ่งของเบา
สวีอิ้งล่วงรู้ดีว่า ชายชราผู้นี้แลดูเตี้ยแคระ ทว่าแท้จริงแล้วมีขนาดร่างกายทัดเทียมกับเฟิงตู สง่างามยิ่งใหญ่อย่างหาที่เปรียบมิได้
ข้างกายของจักรพรรดิเป่ยอินมีเงาร่างสูงใหญ่ห้าร่าง ประหนึ่งพญามารห้าตน ดุดันเหี้ยมเกรียม
จักรพรรดิเป่ยอินกล่าวว่า “สหายเต๋าสวีไม่ต้องกังวล นี่คือเหล่าฝู่จวินที่เคยติดตามข้าในอดีต ฝู่จวินเซิงชี่ ฝู่จวินเซิงสิง ฝู่จวินซือจิ้น ฝู่จวินซือมิ่ง และฝู่จวินจ่งลู่ หลังจากข้าตกตาย ฝู่จวินทั้งห้าก็หลบหนีมายังที่แห่งนี้ ซ่อนชื่ออำพรางตัว การที่ข้ามาในครานี้ ก็ต้องเปลืองแรงไปมหาศาล กว่าจะปราบพวกมันลงได้”
สวีอิ้งพลันตื่นตัวในทันใด “ปราบพวกมันลงได้งั้นหรือ? ดูท่าเหล่าขุนนางของจักรพรรดิเป่ยอินเหล่านี้ คงมีใจคิดไม่ซื่อกระมัง”
เทวานุภาพของฝู่จวินทั้งห้าท่วมท้นฟ้า แลดูมิได้ด้อยไปกว่าจักรพรรดิเป่ยอินในยามนี้แม้แต่น้อย
ฝู่จวินเซิงชี่เอ่ยชมเชย “สหายเต๋าสวีเมื่อครู่ทำศึกตัดสินกับเสวียนเทียน สังหารเซียนหวัง ความสามารถมิธรรมดา น่าเลื่อมใสยิ่งนัก มิน่าเล่าเป่ยตี้จึงได้เอ่ยถึงเจ้าต่อพวกเราอยู่บ่อยครั้ง”