เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 407 ประคำพุทธองค์
ตงหมิงสวีหวงเชิญให้สวีอิ้งนั่งลง ร่วมชมทัศนียภาพอันพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินของเขาเสวียนตูอวี้จิงด้วยกัน
สวีอิ้งสังเกตตงหมิงสวีหวง รู้ว่าเขาจะต้องเป็นวิญญาณยุทธ์ฟ้าดินของที่นี่อย่างแน่นอน เขาเคยพบเห็นวิญญาณยุทธ์ฟ้าดินที่คล้ายคลึงกัน เป็นวิญญาณยุทธ์ฟ้าดินที่ก่อตัวขึ้นจากการที่ยอดตัวตนอันเกรียงไกรสูงสุดแห่งยุคโบราณกาลใช้มรรคาของตนจำลองฟ้าดินขึ้นมา!
วิญญาณยุทธ์ระดับนี้ จะดับสูญไปตามการพังทลายของฟ้าดิน ทว่าเมื่อมรรคาฟ้าดินฟื้นคืนชีพ พวกเขาก็จะฟื้นคืนชีพตามไปด้วย
ตงหมิงสวีหวงมิได้ใส่ใจสายตาของเขาแม้แต่น้อย แย้มยิ้มกล่าว “ข้าคือหนึ่งในวิญญาณยุทธ์ฟ้าดินอันมากมายของสวีหวงต้าเต้าจวิน ปีนั้นที่นี่คือมณฑลเต๋าของสวีหวงต้าเต้าจวิน เผยแผ่มรรคา ณ ที่แห่งนี้ ข้าจึงถือกำเนิดขึ้นมา มรรคาฟ้าดินแห่งนี้ยังห่างไกลจากจุดรุ่งโรจน์สูงสุดนัก ยามที่รุ่งโรจน์สูงสุด ภูเขาลูกนี้แขวนลอยอยู่ ณ จุดสูงสุดของเอกภพ สูงส่งยิ่งกว่าแดนเซียน เป็นอิสระแยกจากโลกีย์ ถูกขนานนามว่าแดนมรรคาต้าหลัว”
เขาเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ส่ายหน้าทอดถอนใจ “น่าเสียดาย ต่อให้เป็นแดนมรรคาต้าหลัว ก็ยังมีวันที่เหี่ยวเฉาเสื่อมสลาย ในโลกนี้ ไม่มีสิ่งใดที่เป็นอมตะนิรันดร์”
สวีอิ้งไม่เข้าใจความหมายของคำว่าต้าหลัวหรือแดนมรรคาแม้แต่น้อย และไม่รู้ว่าการแขวนลอยอยู่ ณ จุดสูงสุดของเอกภพนั้นเป็นแนวคิดเช่นไร สิ่งเหล่านี้ก้าวล้ำเกินกว่าขอบเขตการรับรู้ของเขาไปแล้ว