เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 408 เหวี่ยงหมัดสังหารเสินหวัง
“กำจัดสวีอิ้ง โลกมนุษย์ก็สามารถสงบสุขร่มเย็น ทวยเทพโบราณตายอย่างสงบ เศษซากยุคโบราณกาลไม่ผุดขึ้นมา เหล่าเซียนนอนหลับไร้กังวล ทว่าเจ้าเด็กสวีอิ้งผู้นี้ยังสามารถกระโดดโลดเต้นไปได้ทั่ว เกรงว่าจะมีบางคนในแดนเซียนไม่อยากให้ใต้หล้าสงบสุข”
ยายเมิ่งดึงสายตากลับมา เอ่ยเสียงเบา “หากใต้หล้าสงบสุข จะสร้างผลงานได้อย่างไร? หากไร้ผลงานจะปีนป่ายขึ้นสู่ที่สูงได้อย่างไร? ข้างบนหากไม่ตายไปสักสองสามศัตรูเก่า ก็ไม่มีตำแหน่งให้ปีนป่ายขึ้นไป”
นางทอดถอนใจ “มีคนมักใหญ่ใฝ่สูงจริงๆ สินะ”
สวีอิ้งยืนอยู่บนใบไม้ ใบไม้ลอยล่องไปตามแม่น้ำไน่เหอ เห็นเพียงต้นไม้มรรคาอันสูงตระหง่านเขียวชอุ่มร่มรื่นในศาลาวั่งเซียงผุดขึ้นมาจากผืนดิน เขาเสวียนตูอวี้จิงยิ่งมายิ่งสูงใหญ่ ยิ่งมายิ่งสง่างามโอ่อ่า
ศาลาวั่งเซียงที่โอบล้อมรอบเขาเสวียนตูอวี้จิง จู่ๆ ก็มีเศษเสี้ยวชิ้นส่วนขนาดยักษ์ลอยพุ่งตามขึ้นไปทีละชิ้น นั่นคือเศษเสี้ยวของมหาหลัวแปดทิศ
ปีนั้นเขาเสวียนตูอวี้จิงร่วงหล่นลงสู่แดนปรโลก เศษเสี้ยวมหาหลัวกระจัดกระจายอยู่ข้างแม่น้ำไน่เหอด้านหนึ่ง ก่อตัวเป็นแถบพื้นที่แคบยาว ผู้ยิ่งใหญ่จำนวนมากค้นพบว่าสถานที่แห่งนี้มีสรรพคุณอันไม่ธรรมดา จึงต่างแอบแทรกซึมเข้ามา ลี้ภัยพำนักอยู่ที่นี่ นานวันเข้าจึงก่อร่างสร้างเป็นศาลาวั่งเซียง