เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 402 อำลาวัยเยาว์
“เพียงแต่นักพรตท่านนี้บั่นทอนขอบเขตพลังของตนเอง ไฉนจึงไปฟันที่แผ่นหลังเล่า?”
สองเสินหวังเห็นแผ่นหลังของเขาเลือดเนื้อเหวอะหวะ ต่างก็ไม่เข้าใจอย่างยิ่ง
พวกมันเองก็เป็นตัวตนที่รอบรู้กว้างขวาง ในศึกเส้นทางสวรรค์เคยพบเห็นเซียนที่ลงมาสู่โลกเบื้องล่างเพื่อปิดล้อมสังหารสวีอิ้งมานับไม่ถ้วน ทว่าก็ไม่มีใครเหมือนอย่างนักพรตอวี้หู ที่ต้องบั่นทอนขอบเขตของตนเองบนแผ่นหลังเช่นนี้
นักพรตอวี้หูเห็นสายตาของทั้งสอง จึงค่อยนึกถึงสภาพอันน่าอเนจอนาถของตนได้ ทว่าในแดนซีอีของเขาก็ไม่มีเสื้อผ้าสำรองหลงเหลืออยู่เลย ในสถานการณ์คับขันตอนนั้น เขาจำต้องเทสมบัติวิเศษนานาชนิดในแดนซีอีของตนออกจนหมด จึงสามารถหลบหนีจากการกลืนกินของกำไลทองคำขาวมาได้
เขาผุดความคิดรวมจิตขึ้นมาเล็กน้อย เสื้อผ้าอาภรณ์ก็กำเนิดขึ้นมาเอง สามารถปกปิดร่างกายได้ ทว่าถึงอย่างไรก็มิใช่เสื้อผ้าที่แท้จริง หากมองทะลุการรวมจิตของเขา ก็จะพบว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ได้สวมใส่อะไรเลย
“ครานี้ข้าถูกคนลอบกัด นับว่าเสียท่าแล้ว”