เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 403 กระบี่หัก ดาบปรโลก
“ดาบเล่มนี้ คือดาบหมิงจื่อโยวของตี้จวิน!” สวีอิ้งหนาวสะท้านขึ้นมาอีกครา อดมิได้ที่จะอยากหลบหนีไป
ระฆังใหญ่ หยวนชี และจินปู๋อี๋ยังมิทันได้รู้สึกอันใด ดาบหมิงจื่อโยวสำหรับพวกมันแล้ว เป็นเพียงกลิ่นอายอันพิศวงหนึ่งในหมื่นพันสายภายในศาลาวั่งเซียงเท่านั้น ในดินแดนโบราณกาลแห่งนี้ กระทั่งยังมีกลิ่นอายบางสายที่แข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าดาบหมิงจื่อโยวเสียอีก
ทว่าสำหรับสวีอิ้งแล้ว ดาบหมิงจื่อโยวได้นำพาความหวาดกลัวที่แทบจะสลักลึกเข้าไปในจิตวิญญาณแท้จริงอันไม่ดับสูญของเขามาให้!
ดาบเล่มนี้เคยฟันสังหารกายเนื้อของเขา ทำลายล้างวิญญาณยุทธ์ของเขา หากมิใช่เพราะจิตวิญญาณแท้จริงอันไม่ดับสูญของเขาฝึกฝนจนบรรลุถึงขอบเขตขั้นสูงส่งยิ่งยวด เกรงว่าสวีอิ้งคงจะแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปนานแล้ว ย่อมไม่มีการเวียนว่ายตายเกิดจมปลักอยู่นานหลายหมื่นปีในเวลาต่อมา
“เซียนชี่ชิ้นนี้ ไฉนจึงมาอยู่ในศาลาวั่งเซียงได้?” สวีอิ้งสะกดข่มความหวาดกลัว กัดฟันติดตามนักพรตอวี้หูต่อไป
ทว่ายิ่งถลำลึกเข้าไปในศาลาวั่งเซียง แรงกดดันที่ดาบหมิงจื่อโยวมีต่อเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
หยวนชีสังเกตเห็นสีหน้าของเขาผิดปกติ จึงรีบเอ่ยถาม “อาอิ้ง เจ้าเป็นอะไรไป?”
สวีอิ้งใบหน้าซีดเผือด หน้าผากเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ลมหายใจไม่สม่ำเสมอ น้ำเสียงแหบพร่าอยู่บ้าง กล่าวว่า “ข้าไม่เป็นไร”
เขารวมจิตคิดถึงกระบี่หักจูเซียน อาศัยจิตสังหารอันไร้ผู้ต่อกรของกระบี่หักจูเซียนต่อต้านดาบหมิงจื่อโยว จึงค่อยรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง