เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 400 นักพรตอวี้หูพลิกคว่ำ
ไท่ชิงเต๋าเหรินมาถึงคุนหลุนอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง ก้าวขึ้นสู่ยอดเขาอวี้ซวี มินานนักก็มาถึงอวี้จิง กระตุ้นแท่นบูชาในเมือง เชื่อมต่อกับแดนคุนหลุนในความว่างเปล่า
นักพรตผู้นี้ก้าวเข้าไปในแดนคุนหลุน ภายในวังอวี้ซวี พลันมีนักพรตชุดเขียวผู้หนึ่งเดินออกมาแต่แรกแล้ว นักพรตทั้งสองพบหน้า ต่างประสานมือคารวะซึ่งกันและกัน
“แดนคุนหลุนของพี่ร่วมเต๋าดูเงียบสงบยิ่งนัก เพียงแต่มิได้เห็นภาพความรุ่งโรจน์ดั่งในกาลก่อนอีกแล้ว ยุคนั้นบนเขาคุนหลุน ผู้แสวงหามรรคามีนับไม่ถ้วน เสียงผู้คนจอแจอึกทึก พี่ร่วมเต๋านั่งอยู่บนสวรรค์หลัวเทียน ตัวตนของท่านก็คือภาพลักษณ์แห่งมรรคา แสงสว่างแผ่คลุมหมื่นพันพิภพ ประหนึ่งสถิตอยู่ ณ อีกฟากฝั่ง นำพาเวไนยสัตว์ข้ามพ้นห้วงทุกข์ มาวันนี้ ณ ที่แห่งนี้ กลับมีเพียงท่านและข้า”
ไท่ชิงเต๋าเหรินกวาดสายตามองรอบด้าน เป็นฝ่ายทำลายความเงียบงันขึ้นก่อน เอ่ยว่า “การที่พี่ร่วมเต๋าอวี้ซวีฟื้นคืนชีพในครานี้ เด็กหนุ่มแซ่สวีผู้นั้นสร้างผลงานยิ่งใหญ่สูงสุด ได้มอบผลประโยชน์อันใดให้เขาบ้างหรือไม่?”
อวี้ซวีเต๋าเหรินฝั่งตรงข้ามมีรูปร่างผอมเกร็งทว่ากระปรี้กระเปร่า มีพลังค้ำจุนมรรคาฟ้าดิน กุมไอหยินหยางสองสายไว้ในกำมือ จิตวิญญาณรวมเป็นหนึ่งเดียวกับตน กล้ามเนื้อกระชับเชื่อมโยงถึงฟ้าดิน
เทพของเขาดั่งเทพแห่งแดนคุนหลุน มรรคาของเขาดั่งมรรคาแห่งแดนคุนหลุน ลมหายใจของเขาดั่งลมหายใจของฟ้าดินแห่งนี้ ยามลมหวนเมฆครึ้ม อารมณ์ของเขาดั่งอารมณ์ของฟ้าดิน มีทั้งมืดครึ้มและแจ่มใสเป็นครั้งคราว