เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 399 หวนคืนสู่หยวนโซ่วอีกครา
แม่หนอนยืนงงงวยอยู่บนไหล่ของสวีอิ้ง หารู้ไม่ว่ายามนี้คือโอกาสอันประเสริฐที่สุดในการกำจัดพวกสวีอิ้ง จึงปล่อยโอกาสทองหลุดลอยไปโดยเปล่าประโยชน์
สติปัญญาของมันเพิ่งจะเปิดออก ยังไม่ช่ำชองในการฉวยคว้าโอกาส
สี่วันให้หลัง สวีอิ้งจึงค่อยฟื้นตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ ภายใต้การดูแลของเจ็ดเซียนแห่งเผิงไหล
แม้จะตื่นขึ้นมาแล้ว เขาก็ยังมีสภาพซูบผอมอิดโรย ใบหน้าไร้สีเลือด ผ่านไปเนิ่นนานจึงค่อยฟื้นตัวขึ้นมาบ้าง เพียงแต่ในหัวยังคล้ายกับมีคนใช้ขวานจามลงมาทีละครั้งๆ ไม่หยุด
ระฆังใหญ่ยังคงหมดสติอยู่ ทั้งหมดสติทั้งชักกระตุก สั่นจนส่งเสียงดังกังวานแกร๊งๆ เพียงแต่เสียงค่อนข้างแผ่วเบา มันประหนึ่งคนที่เป็นไข้สูง หนาวจนสั่นสะท้าน
กู่เซ่อเซียนจื่อและหยวนเทียนกังยังคงหลับใหล ไม่ปรากฏทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมา
ยังดีที่สวีอิ้งไหวตัวทัน ก้าวออกไปขวางอยู่ด้านหน้า มิเช่นนั้นเพียงแค่แรงกระแทกจากสายตาคู่เดียวนั้น ก็เพียงพอจะเอาชีวิตของพวกเขาแล้ว!
แม่เฒ่าร่างทรงนำพาสมุนไพรเซียนกลุ่มหนึ่งซึ่งกำยำประหนึ่งผู้แข็งแกร่งกล้ามโตเดินเข้ามา ต้นหญ้าบนหลุมศพก็อยู่ในหมู่พวกมันด้วย แม่เฒ่าร่างทรงให้สมุนไพรเซียนที่มีสรรพคุณในการสงบจิตบำบัดรักษาให้แก่พวกเขา ผ่านไปอีกสองวัน กู่เซ่อเซียนจื่อ หยวนเทียนกัง และระฆังใหญ่จึงค่อยๆ ฟื้นตื่นขึ้นมาทีละราย
สองวันนี้ อาการปวดหัวของสวีอิ้งทุเลาลงบ้าง เพียงแต่ยังคงอ่อนเพลียอยู่บ้าง