เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 398 กรรมวิบากติดตัว
“คนโง่คิดพันครั้ง ย่อมมีถูกสักครา พี่เจ็ดพูดถูกแล้ว! ความหมายของการหนีรอดจากอีกฟากฝั่ง บางทีอาจหมายถึงการหลบหนีจากแดนเซียน!”
สวีอิ้งครุ่นคิด “ทว่า ไฉนจึงต้องหลบหนีจากอีกฟากฝั่งเล่า?”
เขาพลันส่ายหน้า หกแดนลับในกายมนุษย์สอดคล้องกับหกฟากฝั่งใหญ่ สามารถนำมาซึ่งการยกระดับในหลายๆ ด้าน ทั้งกายเนื้อ เทพสำนึก ดวงวิญญาณ พลังดั้งเดิม และด้านอื่นๆ อีกมากมาย หากแดนเซียนเองก็เป็นอีกฟากฝั่ง สิ่งที่แดนเซียนมอบให้แก่ผู้คนย่อมเป็นชีวิตอมตะยืนยาวนิรันดร์
ประโยชน์ของอีกฟากฝั่งเห็นได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง เหตุใดจึงต้องหลบหนีจากอีกฟากฝั่งกันเล่า?
ยิ่งไปกว่านั้น เคล็ดวิชาบรรพชนหกแดนลับก็เป็นวิชาประจำตระกูลที่สืบทอดมาของตระกูลสวี สวีอิ้งเองก็ได้รับประโยชน์มหาศาลจากการฝึกบำเพ็ญหกแดนลับ หากไม่ฝึกบำเพ็ญวิชานั่ว จะเอาสิ่งใดไปประลองยุทธ์กับผู้แข็งแกร่งแห่งแดนเซียนเล่า?
“ไม่ว่าอีกฟากฝั่งจะเป็นเช่นไร ล้วนต้องฝึกบำเพ็ญ ยิ่งไปกว่านั้น เคล็ดวิชาผู้ฝึกปราณ มิใช่เคล็ดวิชาทะยานสู่อีกฟากฝั่งหรอกหรือ?”
เพียงแต่วาจาของพระหนุ่มรูปนั้น ยังคงทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
ระฆังใหญ่กล่าว “ลากพระหนุ่มรูปนั้นออกมาจากความมืดมิด แล้วซักถามให้ละเอียดถี่ถ้วน มิใช่ก็ล่วงรู้ต้นสายปลายเหตุแล้วหรือ?”
สวีอิ้งส่ายหน้ากล่าว “เขายืนอยู่ในความมืด ยิ่งมายิ่งเข้าใกล้ข้า ทว่าไม่ว่าข้าจะยื่นมือออกไปอย่างไร ก็ไม่อาจคว้าจับตัวเขาได้เลย”