เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 397 อัญเชิญเทพนั้นง่าย ส่งเทพนั้นยาก
"ตัวตนแห่งยุคโบราณกาล วาจาใหญ่โตกว่ากันทีละคน"
สวีอิ้งก้าวเข้าสู่บานทวารวังอวี้ซวี เอ่ยอย่างเอื่อยเฉื่อย "แดนต้นกำเนิดเต๋าก็มีบทกลอนคู่อยู่คู่หนึ่ง คลี่แผนผังไท่จี๋ มิพ้นเก้าตำหนักและแปดทิศ สำแดงมหาพลังเวท สอนสั่งหนึ่งชี่กำเนิดสามพิสุทธิ์ ส่วนบทกลอนคู่ของวังอวี้ซวีกลับกล่าวว่าตนเองประหนึ่งเขาคุนหลุน ค้ำจุนผืนฟ้าดินไว้ครึ่งซีก ใจกว้างดั่งสมุทร กาลเวลาไร้ขอบเขตเลื่อนผ่านไปภายนอก ทว่ากาลเวลาในหอตำหนักแห่งวังอวี้ซวีกลับไม่เปลี่ยนไม่ผัน"
ทว่า จิตใจอันกว้างใหญ่นี้ กลับมิได้ค้ำจุนวังอวี้ซวีและแดนคุนหลุนแห่งนี้ไว้ได้ ที่นี่ทุกสิ่งยังคงแหลกสลายสิ้น เหลือเพียงบานทวารบานเดียว
"ในอดีตข้าก็พิจารณาหยั่งรู้ ณ ที่แห่งนี้ หลอมสร้างวังอวี้ซวีขึ้นมา แล้วนำไปวางไว้บนฝั่งปรภพแห่งถ้ำสวรรค์อวี้ฉือ"
สวีอิ้งสัมผัสเสาที่ยังคงตั้งตระหง่านไม่ล้มลงของวังอวี้ซวี จู่ๆ เบื้องหน้าพลันพร่ามัว ความทรงจำช่วงหนึ่งหลั่งไหลเข้ามาในหัวใจ
บิดาของเขา ซิ่วไฉหนุ่มที่สอนหนังสือในโรงเรียนเอกชนแห่งสวีเจียผิงผู้นั้น ยกมือขึ้นสัมผัสเสาต้นนี้ กล่าวกับเขาว่า "ผู้บรรลุธรรมอันยิ่งใหญ่ที่เคยอาศัยอยู่ ณ ที่แห่งนี้ในอดีต พวกเขาเคยเทศนาถ่ายทอดเต๋าที่นี่ ความหยั่งรู้ที่พวกเขามีต่อเต๋าลึกล้ำเกินไป จนกระทั่งยามที่พวกเขาถ่ายทอดเต๋า มหาเต๋าจึงประทับตราฝังลึกอยู่ระหว่างฟ้าดิน หากเจ้าทำใจให้สงบ ก็จะสามารถสัมผัสถึงรอยประทับเหล่านี้ได้ ราวกับพวกเขากำลังกระซิบกระซาบ..."