เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 391 หวนคืนสู่คุนหลุน
สวีอิ้งเอ่ยถามด้วยความสงสัย "'ศิลาเขียวโบยบินไป ฝันอมตะขาดสะบั้น...' มีความหมายว่าอย่างไร"
ชิงปี้เซียนจื่อกล่าว "ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน หลายวันมานี้ข้าบำเพ็ญเพียรอยู่ที่นี่มาโดยตลอด พิจารณาหยั่งรู้มหาเต๋าของเซียนแห่งยุคโบราณกาล สัมผัสได้ว่ามีพลังประหลาดบางอย่างดำรงอยู่ระหว่างฟ้าดิน คล้ายกับจวนเจียนจะฟื้นตื่นขึ้นมา"
ในใจของสวีอิ้งไหววูบ โพล่งถามออกไป "มรรคาฟ้าดินแห่งยุคโบราณกาล จวนเจียนจะฟื้นตื่นงั้นหรือ"
ชิงปี้เซียนจื่อกะพริบตา มองดูเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น สวีอิ้งรีบอธิบาย "ข้าเคยเผชิญกับเหตุการณ์มรรคาแห่งยุคโบราณกาลฟื้นตื่นมาแล้วครั้งหนึ่งที่มหาพิภพหยวนชู ผู้คน ณ ที่แห่งนั้นเรียกขานว่าแดนมารรุกราน กล่าวกันว่ามรรคมารแห่งแดนมารรุกรานเข้ามายังหยวนชู ก่อให้เกิดภาพอันน่าเวทนาของเหล่าสรรพชีวิตที่ต้องทุกข์เข็ญล้มตาย อันที่จริง สมควรเป็นผู้ใดบางคนจงใจปลุกมรรคาฟ้าดินแห่งยุคโบราณกาลให้ตื่นขึ้นมา"
ชิงปี้เซียนจื่อสงสัย "จงใจปลุกให้ตื่นหรือ หรือว่าหลังจากมรรคาฟ้าดินแห่งยุคโบราณกาลดับสูญไปแล้ว ยังสามารถฟื้นคืนชีพ ยังสามารถถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาได้อีกหรือ"
สวีอิ้งเองก็ไม่รู้เหตุผลกลในของเรื่องนี้ จึงกล่าวว่า "สมควรเป็นไปได้ ข้าก็เคยประสบกับสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกันนี้ที่มหาพิภพไท่สื่อเช่นกัน"