เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 392 เซียนสตรี
ซีหวังหมู่โบกมือ ยิ้มพลางกล่าว "นางสร้างคุณงามความดีใหญ่หลวง ช่วงเวลานี้เหน็ดเหนื่อยไม่น้อย ข้าจึงให้นางพักผ่อนอยู่ในวัง เจ้าไปตามหานางเถิด"
ในใจของสวีอิ้งยินดีอย่างยิ่ง ลุกขึ้นมุ่งหน้าไปยังตำหนักหลังของวังว่านเสินทันที
ภูมิประเทศของวังว่านเสินกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนัก ขุนเขาสายธารในวังงดงามแช่มช้อยประหนึ่งอิสตรี สวีอิ้งเดินอยู่ภายใน ชื่นชมทัศนียภาพรอบด้าน ทันใดนั้นพลันได้ยินเสียงพิณแว่วกังวานคลอเคล้ามากับเสียงสายน้ำไหล
สวีอิ้งเดินตามเสียงไป ไม่นานก็มาถึงใต้น้ำตกแห่งหนึ่ง น้ำตกไม่สูงนัก เพียงสองสามจั้ง สายน้ำไหลรินเอื่อยๆ รวมตัวกันเป็นสระน้ำ ไหลลอดผ่านใต้สะพาน
ทว่าเมื่อเดินขึ้นไปบนสะพาน กลับเห็นน้ำตกไหลบ่าถาโถมลงมาจากยอดเขาสูงหมื่นจั้ง กลายเป็นความยิ่งใหญ่อลังการตระการตา ละอองน้ำสาดกระจายประหนึ่งหยกมณีร่วงริน
นี่เป็นทัศนียภาพอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของวังว่านเสิน ทิวทัศน์ยามมองแต่ไกลดูประณีตเล็กกะทัดรัด ทว่าเมื่อเข้าไปดูใกล้ๆ กลับแปรเปลี่ยนเป็นยิ่งใหญ่อลังการ
สวีอิ้งเดินขึ้นไปบนหัวสะพาน เห็นเพียงไม่ไกลมีหอตำหนักแห่งหนึ่ง เสียงพิณดังแว่วมาจากในหอนั้นเอง
เขาแหงนหน้ามอง ประตูหน้าต่างของหอตำหนักเปิดกว้าง มีคนกำลังดีดพิณโบราณอยู่บนชั้นบน เสียงพิณปลอดโปร่งผ่อนคลายล่องลอยไกล ประหนึ่งสภาพจิตใจของผู้ดีดในเวลานี้ที่แสนสบายและสงบเงียบ
ทันใดนั้น เสียงพิณพลันสับสนปั่นป่วน ราวกับสภาพจิตใจปั่นป่วนตามไปด้วย