เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 390 ฝันอมตะขาดสะบั้น หลงเหลือภัยพิบัติไร้สิ้นสุด
เมื่อม้วนภาพคลี่ออก แสงเซียนตระการตานับไม่ถ้วนพลันพวยพุ่งออกมาจากม้วนภาพ สะท้อนเข้าสู่ดวงตาของสวีอิ้ง สุรเสียงเซียนดังกึกก้องแสบแก้วหู ราวกับมีตัวตนอันเก่าแก่โบราณไร้ใดเปรียบสวดสาธยายมหาเต๋า นำพาฟ้าดินให้สั่นสะเทือนก้องกังวานสอดรับกัน!
"วาบ——"
แสงเซียนในม้วนภาพวาบขึ้นแล้วพลันจางหายไปในทันที อันตรธานหายไป เหลือเพียงแสงเซียนที่ยังคงเต้นระริกอยู่ในดวงตาของสวีอิ้ง
สวีอิ้งยืนตะลึงงันอยู่ที่นั่น จู่ๆ ม้วนภาพในมือกลับบินหายไปอย่างไร้ร่องรอย ที่แท้เป็นคุณชายอวี้ชวนที่ไล่กวดตามมาแย่งชิงสมบัติชิ้นนี้ไป!
คุณชายอวี้ชวนทั้งตกใจทั้งโกรธแค้น คลี่ม้วนภาพออกดู เห็นเพียงในม้วนภาพว่างเปล่าไร้สิ่งใด ไม่มีอะไรเลยแม้แต่อย่างเดียว
เขาฉงนสนเท่ห์อย่างยิ่ง "นี่มันเรื่องอะไรกัน ท่านอาจารย์อากระเรียนมอบภาพนี้ให้ข้า กำชับข้าว่าห้ามทำหายเด็ดขาด ไฉนในภาพถึงว่างเปล่าไม่มีสิ่งใดเลย"
เขาพลิกดูซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ ก็ยังคงมิอาจมองเห็นสิ่งใดจากในภาพได้เลย
ทว่าเมื่อครู่ยามที่สวีอิ้งคลี่ม้วนภาพออก เห็นชัดๆ ว่ามีแสงเซียนพวยพุ่งออกมาจากภาพ ทั้งยังมีสุรเสียงเซียนดังกึกก้องกัมปนาท ไฉนพอตกมาถึงมือตนเอง ถึงได้กลายเป็นความว่างเปล่าขาวโพลนไปได้
คุณชายอวี้ชวนหันไปมองสวีอิ้ง เห็นสวีอิ้งยังคงยืนเหม่อลอยอยู่ที่นั่น จึงไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้าโจมตีสวีอิ้งทันที ตวาดลั่น "เป็นเจ้าเด็กสารเลวนี่เองที่ทำลายภาพวาดนี้จนพัง!"