เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 389 เซียนเฮ่อถงจื่อ
ความตายของจื่อซี ทำให้เขาอดระแวดระวังขึ้นมามิได้
เมื่อครู่นี้จื่อซียังแข็งแกร่งไร้เทียมทาน ประหนึ่งเซียนหวัง ดูเหมือนไม่อาจเอาชนะได้ ทว่ายอดฝีมือที่มาจากถิ่นบรรพบุรุษไม่กี่คนนี้ กลับซัดเขาตกจากระดับเซียนหวัง ตีกลับคืนสู่สภาพเดิมในอดีต
"วิถีสวรรค์แห่งแดนเซียนเผิงไหล สมบัติวิเศษที่หลอมสร้างขึ้นจากขอบเขตชาติแรกอย่างติ่งหุนเทียน หอคอยสิบสองชั้น ก็เหมือนกับถ้ำสวรรค์ทั้งหกที่จื่อซีเก็บเกี่ยวมา ล้วนเป็นสิ่งภายนอก สามารถทำให้ข้าดูแข็งแกร่ง ทว่าสิ่งที่เป็นของตนเองอย่างแท้จริง ยังคงเป็นขอบเขตของตนเอง"
ในใจของสวีอิ้งบังเกิดความรู้สึกลึกซึ้งมากมาย ก่อนหน้านี้ตนเองพึ่งพาถ้ำสวรรค์นั่วจู่ ต่อมาพึ่งพาวิถีสวรรค์เผิงไหล พึ่งพาหอคอยสิบสองชั้น มิได้เหมือนกับจื่อซีหรอกหรือ
การไขว่คว้าพลังภายนอก ละเลยการเติบโตของตนเอง มิใช่เรื่องโง่เขลาหรอกหรือ
สิบสองลักษณ์แห่งหยวนเสินที่เทพเจ้าที่กล่าวถึงเมื่อครู่นี้ เป็นเพียงขั้นเริ่มต้นของหยวนเสินเท่านั้น ยังต้องเข้าไปในถิ่นบรรพบุรุษวิถีสวรรค์เพื่อพิจารณาดูมหาบรรพเทพ จึงจะได้มาซึ่งความลึกซึ้งพิสดารของหยวนเสิน
ลานเต๋าแห่งเซียนของถิ่นบรรพบุรุษซ่างชิง ลายเต๋าของถิ่นบรรพบุรุษเผ่าปีศาจ ล้วนร้ายกาจยิ่งนัก มิได้พึ่งพาสิ่งภายนอกเลย