เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 383 ในวาจามียาพิษ
"ในมหาพิภพไท่สื่อไม่มีคนตกปลามากมายดั่งโลกหยวนโซ่ว คนตกปลาแห่งโลกหยวนโซ่วต่างฝ่ายต่างเก็บเกี่ยวซึ่งกันและกัน จึงจำเป็นต้องระแวดระวังกันและกัน อย่างรอบคอบระมัดระวัง ไม่กล้าได้รับบาดเจ็บ เพราะการบาดเจ็บหมายถึงความตาย พวกเขาออกล่า ต้องวางแผนคำนวณอย่างแยบยล รอคอยให้เหยื่อบาดเจ็บเอง จึงค่อยลงมือ พวกเขาพยายามจ่ายค่าตอบแทนให้น้อยที่สุด เพื่อกอบโกยผลประโยชน์สูงสุด"
สวีอิ้งมองไปยังบรรดาประมุขนิกาย เจ้าสำนักของแต่ละสำนักที่กำลังตื่นตระหนกอยู่รอบด้าน ในใจรำพึงเงียบๆ "ทว่ามหาพิภพไท่สื่อเป็นเพราะได้รับการปกป้องจากเหล่าเซียนเป็นอย่างดีเกินไป ดังนั้นคนตกปลาที่นี่จึงไม่จำเป็นต้องระมัดระวังรอบคอบเช่นคนตกปลาแห่งหยวนโซ่ว เป้าหมายของคนตกปลา ก็คือการกินปลา คนผู้นี้ไม่จำเป็นต้องรอให้ปลาบาดเจ็บ สามารถกินได้โดยตรง"
และเขาซวีหมีในเวลานี้ได้กลายเป็นลานอสูรชูร่าที่เข้าได้แต่ออกไม่ได้ บรรดายอดฝีมือของแต่ละสำนักมารวมตัวกันที่นี่ ซ้ำยังไม่มีเซียนชีคอยคุ้มครอง จึงกลับกลายเป็นลานล่าอันยอดเยี่ยมที่สุดของคนตกปลา!
"ขอเพียงกินผู้ที่ฝึกฝนหกขุมทรัพย์ลับบนภูเขาทั้งหมด ก็สามารถก้าวกระโดดกลายเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกไท่สื่อ ข้ามทัณฑ์ทะยานฟ้า ย่อมไม่ใช่เรื่องยากเย็นอันใด!"
สวีอิ้งคิดในใจ "คนผู้นี้จะเป็นคนคุ้นเคยในโลกหยวนโซ่วของข้าหรือไม่? ตามหลักเหตุผลแล้ว โลกหยวนโซ่วไม่มีคนตกปลาหลงเหลืออยู่อีก ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนตกปลาหนีรอดออกมาจากหยวนโซ่ว"