เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 369 ตัดทิ้งไป ให้งอกใหม่อีกร่าง
น่าหลันตูลุกพรวดขึ้นมา อดมิได้ที่จะครางฮึ่ม รู้สึกเพียงทั่วทั้งร่างปวดเมื่อยระบมไปหมด โดยเฉพาะส่วนนั้นยิ่งเจ็บปวดรวดร้าวเป็นพิเศษ
เขาจำได้รางๆ ว่า ตนเองยืนอยู่ในสระเหยาฉือวิถีเซียน ทุ่มเทกำลังทั้งหมดระดมพลังแห่งเหยาฉือ ต่อกรกับฝูงหนอนอันไร้ขอบเขตเหล่านั้น ในยามที่เรี่ยวแรงเหือดแห้งไม่อาจต้านทานได้ ทันใดนั้นหนอนทั้งหมดพลันสูญสลายไปไร้ร่องรอย เขาเพิ่งจะผ่อนคลายลง กลับเห็นเด็กสาวตระกูลฮวาซึ่งมาจากเวยซวีเช่นเดียวกัน ร้องตะโกนอาปาอาปาพุ่งเข้าใส่
จากนั้นเขาก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดรวดร้าวดั่งเนื้อฉีกขาด แล้วก็สลบเหมือดไป
น่าหลันตูหัวใจสั่นระริก มือสั่นเทา แอบเลิกชายเสื้อและกางเกงก้มมองลงไปเบื้องล่าง ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงคราหนึ่ง เกือบจะสลบไปอีกรอบ
เขาสั่นสะท้านก้าวลงจากเตียงคนไข้ เดินโซซัดโซเซออกจากห้อง เห็นเพียงแสงแดดเจิดจ้า ทว่ากลับสัมผัสไม่ได้ถึงความอบอุ่นใดๆ สายลมอ่อนโยน ทว่าพัดผ่านจนหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ
เหล่าเซียนแห่งเผิงไหลจำนวนมากกำลังบูรณะซ่อมแซมพระราชวัง ซ่อมแซมเสาเทียนจู้และหัวเปี่ยว เผิงไหลเผชิญเปลวเพลิงสงคราม บาดแผลเกลื่อนกลาดเต็มสายตา ทว่าต่อให้เป็นความเสียหายที่ศพเซียนเหล่านั้นสร้างให้แก่เผิงไหล ก็ยังมิอาจเทียบเท่ามหันตภัยหนอนในครานี้