เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 370 ดาวจักรพรรดิระส่ำระสาย ดาวหยิงฮั่วลอยสูง
สวีอิ้งกลับมายังเผิงไหล เห็นเพียงน่าหลันตูนั่งเหม่อลอยหมดอาลัยตายอยากอยู่บนก้อนหินก้อนหนึ่ง อึกๆ อักๆ พึมพำกับตนเอง ประหนึ่งเสียสติไปแล้ว
หยวนชีและระฆังใหญ่คอยปลอบประโลมเขาอยู่ด้านข้าง: "ไม่เป็นไรหรอก เป็นเด็กผู้หญิงมีอันใดไม่ดี? เจ้าดูสิ แม่นางฮวาชั่วอิ่งมิใช่ยังมีความสุขดีอยู่หรอกหรือ?"
สวีอิ้งรู้สึกประหลาดใจในใจ ทว่ามิได้เอ่ยถามความ
เขากับน่าหลันตูไม่คุ้นเคยกัน อีกทั้งคราวก่อนยังเป็นสวีอิ้งที่บีบคอเขาข่มขู่ราชาเซียนลำดับที่เก้า เมื่อพบหน้าจึงไม่รู้ว่าจะเอ่ยสิ่งใดดี
เขามาถึงวัดหมีถัว เห็นเพียงฮวาชั่วอิ่งถูกฝูงหญ้าเซียนนั่งทับอยู่ใต้ร่างจนขยับเขยื้อนไม่ได้ ด้านข้างยังมีต้นหญ้าบนหลุมศพถูกฝูงหญ้าเซียนสะกดข่มไว้เช่นกัน
สวีอิ้งก็มิได้เอ่ยถามความเช่นกัน
เขาเดินมาถึงเบื้องหน้าหอระเบียงสิบสองชั้น หอระเบียงสิบสองชั้นหายใจร่วมกับเขา รอยประทับแต่ละร่างในหอระเบียง ประหนึ่งตัวเขาที่มีชีวิตและลมหายใจจริงๆ ทีละคน
แต่ละรอยประทับที่นี่ล้วนเป็นประจักษ์ชนิดหนึ่ง เป็นความสำเร็จขั้นสูงสุดสิบสองประการของหยวนเสินของเขาในกาลก่อน
สวีอิ้งเดินตรงเข้าไปในหอระเบียง สำรวจดูรอยประทับแต่ละร่าง เมื่อปราศจากการเกื้อหนุนของหกมหาต้งเทียน การที่เขาจะนึกภาวนาภาพเต๋าเพื่อฟื้นฟูดินแดนแปรรูปทัศน์เร้นขึ้นมาใหม่ย่อมกลายเป็นเรื่องยากลำบากยิ่ง ไม่อาจคงอยู่ในสภาวะแห่งแดนหกเซียนได้ตลอดเวลาอีกต่อไป