เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 363 ปลิวว่อนร่วงโรย ศพดั่งห่าฝน
เดิมทีสวีอิ้งตกอยู่ในความโศกเศร้าอย่างสุดแสน ถึงกระนั้นก็ยังจำต้องข่มกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ ทำตามที่เสี่ยวเทียนจุนสั่งเสีย กรีดแล่ใบหน้าของลูกศิษย์ผู้นี้ออกมา หลอมสร้างเป็นสมบัติวิเศษหน้ากากของนักพรตนัว
จู่ถิงต้องการเสี่ยวเทียนจุน สรรพสัตว์แห่งจู่ถิงจะล่วงรู้ไม่ได้เป็นอันขาดว่าเสี่ยวเทียนจุนสิ้นชีพแล้ว ตัวเขาในฐานะอาจารย์ จึงจะสวมหน้ากากที่หลอมสร้างจากใบหน้าของเสี่ยวเทียนจุน มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ต่อไปแทนเสี่ยวเทียนจุน นำพาความหวังมาสู่ผู้คนแห่งจู่ถิง และสานต่อภารกิจที่แม้แต่เสี่ยวเทียนจุนก็ยังทำไม่สำเร็จ
ทว่า ถ้อยคำเพียงประโยคเดียวของเสวียนหนี่ว์แห่งวัฏสงสาร กลับทำให้เขาชะงักแข็งค้างอยู่ตรงนั้น การเตรียมใจที่สร้างไว้ก่อนหน้านี้ ล้วนไร้ประโยชน์ไปโดยสิ้นเชิง
"ข้ากำลังตรวจดูว่าเขายังมีทางรอดหรือไม่..."
สวีอิ้งไม่สนใจสิ่งใดอีก รีบเอ่ยถามว่า "พลังชีวิตขาดสะบั้นแล้ว หยวนเสินแตกซ่าน มหาเต๋าพังทลาย ยังสามารถช่วยให้ฟื้นคืนชีพได้อีกหรือ?"
เสวียนหนี่ว์แห่งวัฏสงสารจ้องมองปราณกระบี่ในมือของเขา เอ่ยว่า "หากท่านกรีดแล่หนังหน้าของเขา หลอมรวมจิตวิญญาณ พลัง และปราณทั่วร่างของเขาเข้าไปในหนังหน้านั้น เช่นนั้นก็คงหมดทางเยียวยาแล้วจริงๆ"
สวีอิ้งทั้งตกใจทั้งยินดี รีบสลายปราณกระบี่ในมือ ถอยหลังไปสองก้าว เพื่อเปิดทางให้เสวียนหนี่ว์ลงมือช่วยเหลือ
ทันใดนั้น เขาก็พลันระแวดระวังขึ้นมา เอ่ยถามว่า "ยังมิทราบว่าแม่นางคือผู้ใดหรือ?"