เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 362 ทำอะไรไม่ถูก
"จักรพรรดินี โอกาสวาสนาแห่งการฟื้นคืนชีพของท่าน อยู่ที่การกระทำในครั้งนี้แล้ว" บนขุนเขาเซียนเผิงไหล แม่เฒ่าหมอดูเอ่ยกับเสวียนหนี่ว์แห่งวัฏสงสาร
เสวียนหนี่ว์แห่งวัฏสงสารค้อมกายกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ แล้วก้าวเดินไปข้างหน้าใต้แสงจันทร์
แม่เฒ่าหมอดูมองส่งนางจากไปไกล แล้วสั่งการเหล่าเซียนเผิงไหลว่า "บัดนี้ถึงเวลาที่พวกเจ้าจะต้องสร้างผลงานแล้ว หากทำได้ดี เจ้าเซียนสวีจะปูนบำเหน็จตามผลงาน ทุกคนจะได้ครอบครองภูเขาเซียนลูกใหญ่ การจะเปิดถ้ำสวรรค์แดนสิริมงคลย่อมมิใช่ปัญหา! หากทำได้ไม่ดี ภูเขาเซียนจะหดเล็กลง ไปคอยยกน้ำชารินน้ำเสียเถอะ"
เหล่าเซียนเผิงไหลทั้งตกใจทั้งยินดี ปรมาจารย์เหยียนอวี่รีบเอ่ยถามว่า "คือการไปสังหารเทพมารแห่งแดนมาร ปราบมารผดุงธรรม ชำระล้างแดนมารใช่หรือไม่?"
แม่เฒ่าหมอดูโกรธจนมือไม้สั่น ชี้หน้าเขาพูดจาติดๆ ขัดๆ อยู่นานสองนานจึงค่อยระงับโทสะลงได้ เอ่ยอย่างโมโหว่า "ไม่ใช่! ยามนี้เสี่ยวเทียนจุนแห่งแดนมารกำลังเผชิญเคราะห์ภัยครั้งใหญ่ เซียนหวังจะมาสังหารเขา เผิงไหลของพวกเรา จะไปคอยพิทักษ์คุ้มครองเขา"
ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น ปรมาจารย์เหยียนอวี่ก็ตกใจแทบสิ้นสติ หลุดปากอุทานว่า "หากกล่าวเช่นนี้ มิเท่ากับพวกเราเป็นพวกเดียวกับพวกมารหรอกหรือ?"
คนอื่นๆ ต่างก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่เข้าใจความหมาย