เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 361 หน้ากากเสี่ยวเทียนจุน
ในบรรดาสี่อริยะแห่งจู่ถิง คนตัวสูงมีนามว่าเกาหยาง ร่างกายท่อนบนซ่อนเร้นอยู่ในม่านเมฆหมอก พลันยื่นมือยักษ์ออกมา ห้านิ้วกางออก กว้างใหญ่ถึงหลายสิบหมู่ กดทับลงมาโดยตรง!
ใต้ฝ่ามือ เพลิงลุกโชติช่วงชัชวาล ราวดั่งทุ่งเพลิงกว้างหลายสิบหมู่!
ผู้ที่เอ่ยวาจานั้นพลังการบำเพ็ญและความแข็งแกร่งหาได้อ่อนแอไม่ รีบอัญเชิญเซียนชี่โล่เสวียนจีขึ้นมารับมือกับมือยักษ์ของเกาหยางทันที เซียนชี่ปะทะกับวิชาอาคมแห่งจู่ถิง พลังแห่งสองระบบที่แตกต่างกันระหว่างอักขระเต๋าเซียนกับลวดลายเต๋าเข้าหักหาญปะทะกัน แสงรุ้งอันเจิดจ้าตระการตาพวยพุ่งออกมาจากระหว่างโล่เสวียนจีและมือยักษ์ของเกาหยาง ดั่งปีกผีเสื้อหลากสีสัน!
แม้ว่าเซียนชี่ชิ้นนั้นจะสามารถทนรับการโจมตีของเกาหยางหนึ่งในสี่อริยะได้ ทว่าภายในร่างของนักพรตผู้นั้นกลับก่อกำเนิดเพลิงภายใน แผดเผาหยวนเสินและแดนซีอี๋ ชั่วพริบตาก็เผาผลาญกายเนื้อของเขาจนมอดไหม้ และหยวนเสินก็ถูกเผาจนวอดวายสิ้นซากเช่นกัน!
เมื่อเจ้าของตายลง เซียนชี่ก็พลันสูญเสียการควบคุม กลายสภาพเป็นแสงเซียนสายหนึ่งพุ่งแหวกเวหาหนีไป
อีกด้านหนึ่ง ไอ้เฉินผู้มีร่างกายเตี้ยที่สุดในบรรดาสี่อริยะพลันดำดินเคลื่อนไหว ดึงเอายอดฝีมือแห่งมหาพิภพตี้เจี๋ยผู้หนึ่งจมดิ่งลงสู่ผืนพสุธาอย่างรุนแรง ทั้งสองประมือห้ำหั่นกันใต้ผืนดิน
แลเห็นผืนดินตรงนั้นปูดนูนขึ้นมาแถบใหญ่ ทันใดนั้นก็มีเซียนชี่พุ่งทะลุผืนดินลอยละลิ่วขึ้นสู่อากาศ ที่แท้เจ้าของเซียนชี่ได้ตกตายด้วยน้ำมือของไอ้เฉินไปแล้ว