เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 349 เทียนจุน
ชางเยวี่ยเจินเหรินอย่างไรเสียก็เป็นยอดฝีมือที่รั้งอันดับสามแห่งจู่ถิง มีโลกทัศน์ความรอบรู้สูงส่งยิ่ง ประสบการณ์โชกโชน แม้จะหวั่นเกรงในบารมีของเสี่ยวเทียนจุน ทว่าก็ค้นพบจุดผิดปกติได้ในทันที
ที่ไหนจะมีคนที่พ่นเลือดเช่นนี้ไปพลาง แต่ยังพูดคุยหัวเราะได้อย่างสบายอารมณ์ไปพลางกันเล่า?
เขารู้ได้ทันทีว่า เสี่ยวเทียนจุนต้องมีอาการบาดเจ็บกำเริบจนหมดสติไปแล้วอย่างแน่นอน ผู้ที่ควบคุมกายเนื้อของเสี่ยวเทียนจุนอย่างแท้จริงมิใช่ผู้อื่น แต่เป็นโหวเทพอาภรณ์ม่วงผู้นั้นที่นั่งเสแสร้งทำเป็นหยั่งรู้มหาเต๋าฟ้าดินอยู่บนแท่นเซินเต๋า!
เขากำลังจะพุ่งสังหารเข้ามาตรงหน้า กำจัดเสี่ยวเทียนจุนและโหวเทพอาภรณ์ม่วงฉู่เทียนตูไปพร้อมกัน ทันใดนั้นเบื้องหน้าแท่นเซินเต๋า แสงเซียนส่องประกายเจิดจ้า ประตูบานใหญ่โตสูงราวสิบเจ็ดถึงสิบแปดจั้งบานหนึ่ง เปิดออกเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด
แสงเซียนถาโถม พวยพุ่งออกมาจากประตูบานนั้นพร้อมกัน สำเนียงเซียนดังกึกก้อง มหาเต๋าเซียนส่งเสียงหึ่งๆ ศาสตราเซียนแห่งยุคโบราณกาลแต่ละชิ้นเหินบินออกมาจากประตู ประดุจม้าป่าหลุดบังเหียน ประหนึ่งหมูป่าร่าเริง บินทะยานออกไปข้างนอกอย่างหวีดหวิว!
ศาสตราเซียนเหล่านั้นมีรูปร่างลักษณะแตกต่างกัน ตั้งแต่อาวุธสิบแปดประการ ขวาน ทวน ตะขอ ง้าว ไปจนถึงฉิน หมาก หนังสือ ภาพวาด ศาสตราวุธเซียนชนิดพิเศษต่างๆ ตลอดจนศาลา หอระเบียง ระฆัง กระถาง กลอง ดนตรี หรือกระทั่งธงทิว ธงชัย มีทุกสิ่งครบครัน พากันทะลักออกสู่ภายนอกพร้อมเพรียงกัน!