เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 350 สรรพวุธขั้นสูงสุด
สำหรับเสี่ยวเทียนจุน เดิมทีในใจของสวีอิ้งมีเพียงมิตรหรือศัตรู ทว่าในยามนี้กลับมีความรู้สึกอีกแบบหนึ่งผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เขาจดจำมิได้ว่าในชาติแรกเกิดเรื่องราวอันใดขึ้น ทว่าเสี่ยวเทียนจุนเคยกล่าวไว้ว่า สวีอิ้งคืออาจารย์ บิดา พี่ชาย และสหายของเขา
คำว่าบิดานี้แสดงให้เห็นว่า ในใจของเขา สวีอิ้งในปีก่อนก็เหมือนดั่งบิดาผู้หนึ่ง
ก่อนหน้านี้สวีอิ้งไม่เข้าใจความรู้สึกนี้ บัดนี้พลันเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว ในยุคสมัยโบราณอันป่าเถื่อนมืดมนนั้น เสี่ยวเทียนจุนน่าจะเป็นเด็กกำพร้าที่เขารับมาอุปการะ
เด็กน้อยผู้นี้ได้รับการชุบเลี้ยงจากสวีอิ้ง ติดตามคนนอกคอกไร้ขื่อแปเช่นเขา ท่องทะยานไปทั่วทุกหนแห่ง ผ่านพ้นภยันตรายนานาชนิด ลิ้มรสความทุกข์ยากสารพัดแบบ
ภายใต้การดูแลและสั่งสอนของสวีอิ้ง เด็กน้อยเติบใหญ่ขึ้นวันแล้ววันเล่า ในใจของเขา คนที่เขาเทิดทูนที่สุดย่อมต้องเป็นสวีอิ้ง คนที่เขาเคารพที่สุดก็ต้องเป็นสวีอิ้ง และสหายที่ดีที่สุดของเขา ก็ย่อมต้องเป็นสวีอิ้งเช่นกัน
เขายึดถือสวีอิ้งเป็นแบบอย่าง ยึดถือความฝันของสวีอิ้งเป็นความฝันของตน เฝ้าหวังว่าจะสามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน เปลี่ยนแปลงสภาพความยากแค้นอ่อนแอของจู่ถิง เปลี่ยนแปลงสภาพที่จู่ถิงต้องทนหิวโหย ถูกทุบตี และถูกก่นด่า
เขาอยากจะอุดรอยรั่วแห่งสวรรค์ให้แก่จู่ถิง อยากขุดค้นประวัติศาสตร์ที่ถูกฝังกลบปิดบังไว้ อยากให้ทุกคนในจู่ถิงสามารถเชิดหน้ายืดอกมีชีวิตอยู่อย่างภาคภูมิ
เขาอยากให้จู่ถิงหวนคืนสู่ความรุ่งโรจน์ในอดีต!