เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 333 เต๋าเดิมไร้ขอบเขต หยวนเสินฟ้าดิน
ภายในตำหนักซานชิงว่างเปล่าไร้สรรพสิ่งมาเนิ่นนานแล้ว ยุคโบราณกาล เซียนเทพกรีฑาทัพปราบแดนมาร ตีหักดินแดนแห่งนี้ แล้วทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่จนสิ้นซาก
สวีอิ้งเดินเข้าสู่ท้องพระโรงล้ำค่าหลังนี้ กวาดตามองรอบหนึ่ง ภายในตำหนักหลงเหลือเพียงเศษอิฐหักกากปูน แสงส่องลอดลงมาจากเหนือศีรษะ แหงนหน้ามองขึ้นไป กระทั่งหลังคาตำหนักยังถูกเปิดออกไปครึ่งหนึ่ง
สถานที่ที่เดิมทีควรมีเทวรูปตั้งอยู่ ก็ไร้ซึ่งร่องรอยของเทวรูปแล้วเช่นกัน
"ที่นี่ควรมีเทวรูปสามองค์ คิดดูแล้วคงสอดคล้องกับซานชิง ไม่รู้ว่าซานชิง หมายถึงมารเทพสามองค์ใด หรือว่าเป็นมารเต๋าสามชนิดกันแน่"
สวีอิ้งตรวจดูรอบหนึ่ง ไม่พบสิ่งใดที่เป็นประโยชน์ จึงออกไปตรวจดูพวกหูจั๋วจวิน เห็นเพียงพวกเขายังคงหลับใหลไม่ได้สติ
เขาอดทนรอคอย พึมพำเสียงแผ่ว "ที่นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงอารามเต๋าธรรมดาหลังหนึ่ง เหตุใดจึงเรียกว่าแดนเต้าฉี่เล่า คิดว่ายามที่ที่นี่ยังไม่ถูกทำลาย รูปปั้นของสามมารเทพผู้ยิ่งใหญ่คงตั้งตระหง่านอยู่ที่นี่ ซึมซับควันธูปของแดนมาร ต้องมีเฒ่ามารจำนวนมากเดินทางมากราบไหว้สักการะเป็นแน่"
พอนึกถึงภาพหมู่มารพากันมากราบไหว้สามมารเทพผู้ยิ่งใหญ่ ก็นับว่ายิ่งใหญ่อลังการไม่น้อย