เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 332 เมตตาต่อผู้คน ครั้งนี้เป็นข้อยกเว้น
"ด่านเต้าชี่มีดินแดนโบราณแห่งหนึ่ง เป็นสถานที่เปิดปัญญาแห่งมหาเต๋า เล่าลือกันว่าในยุคบรรพกาล ยามที่มหาเต๋าฟ้าดินของที่นี่ยังไม่ถูกวิถีสวรรค์ชั่วร้ายและเซียนชั่วร้ายทำลายล้าง เมื่อมาถึงแดนเต้าฉี่ ก็จะสามารถหยั่งรู้ความลึกล้ำพิสดารของมหาเต๋าฟ้าดินได้"
หูจั๋วจวินชี้ไปยังป่าเขาโล้นเตียนผืนหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปแล้วกล่าว "อยู่ตรงนั้น ทว่าสถานที่ที่พวกเราจะไปคืออารามเจินอู่ แดนเต้าฉี่ไม่ได้อยู่บนเส้นทางเดียวกัน อีกทั้งที่นั่นก็กลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว ไม่มีสิ่งใดน่าดูชม"
สวีอิ้งไม่เคยมาที่นี่มาก่อน จึงชะเง้อคอมองดู ในป่าเขาโล้นเตียนแห่งนั้น คล้ายมีอารามเต๋าตั้งอยู่หลังหนึ่ง เพียงแต่รกร้างไปแล้ว
ทันใดนั้น บนเส้นทางมุ่งสู่อารามเจินอู่พลันมีคลื่นอานุภาพรุนแรงจากการระเบิดของสมบัติวิเศษแผ่ออกมา คลื่นพลังนี้ซัดสาดไปทั่วทุกทิศทุกทาง ยามที่ทุกคนกำลังจะหลบเลี่ยง สีหน้าของหูจั๋วจวินพลันซีดเผือด รีบกล่าวว่า "หลบไม่ได้! ไปอารามเจินอู่ไม่ทันแล้ว! ทุกคนตามข้ามา ไปแดนเต้าฉี่ ไม่แน่อาจจะรอดชีวิตได้!"
ทุกคนไม่เข้าใจความหมาย ทว่าแม่หนูหูจั๋วจวินวิ่งเตลิดไปข้างหน้า พวกเขาจึงจำต้องวิ่งกวดตามไปข้างหน้าเช่นกัน
คลื่นระลอกที่หลงเหลือของสมบัติวิเศษนั้นซัดผ่าน ทุกคนต่างพากันสละหยวนเสินออกมารับมืออย่างหักโหม ครั้นต้านรับคลื่นกระแทกระลอกนี้ไว้ได้ ก็เห็นคลื่นกระแทกของสมบัติวิเศษกวาดผ่านเทือกเขาแห่งหนึ่ง