เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 330 เทพเพ่งสุริยันจันทรา จิตเต๋าถามหามาร
"แดนมารก็มีเซียนด้วยหรือ ฉายานามของเซียนมารองค์นี้ช่างยาวนัก"
สวีอิ้งชะงักไปในใจ กวาดสายตามองสุสานยักษ์กลางทะเลเพลิง พลางคิดว่า "เซียนมารบรรลุเซียน จะบรรลุเซียนไปที่ใดกัน หรือว่าแดนมารก็มีแดนเซียนของตนเองด้วย? ทว่าวิชาฝีมือของเซียนมาร คงไม่สูงส่งเท่าใดกระมัง คงไม่อาจเทียบเท่าเซียนแห่งแดนเซียนเป็นแน่"
เขาเพิ่งคิดมาถึงตรงนี้ ก็แลเห็นเทวมารกำลังพายเรือ ตัวเรือถูกเพลิงเซียนอันเชี่ยวกรากรอบสุสานเซียนซัดสาดม้วนกลืน ดั่งใบไม้ใบหนึ่งกลางคลื่นลม พร้อมจะถูกกลืนหายไปในคลื่นลมได้ทุกเมื่อ!
สีหน้าของสวีอิ้งเปลี่ยนทันควัน สัมผัสได้ถึงอานุภาพแห่งวิถีเซียนอันหาใดเปรียบ แผ่ซ่านออกมาจากสุสานเซียนของเอ้อร์หลางเจินจวินในทันที!
เขาหลับตาลง ถึงกับสามารถสัมผัสได้เลาๆ ว่าในสุสานเซียนกลางทะเลเพลิงแห่งนั้น คล้ายมีเงาร่างอันยิ่งใหญ่สง่างามเหนือสิ่งอื่นใดนั่งขัดสมาธิอยู่ สองมือประสานมุทรา แผ่ซ่านแสงเทพสะท้านภพ เจิดจรัสเจิดจ้าดั่งดวงตะวัน!
เพลิงเซียนอันไร้ขอบเขตสิ้นสุดหมุนวนรอบสุสานดั่งสายน้ำไหล นั่นคือเพลิงเซียนที่ก่อตัวขึ้นจากวิถีเซียนในร่างของผู้นั้นหลังสิ้นชีพ คอยปกปักรักษาหลุมศพ คอยพิทักษ์ร่างศพเอาไว้!
หลังตายไปยังคงมีอานุภาพหลงเหลือถึงเพียงนี้ ในยามมีชีวิตผู้นี้จะแข็งแกร่งถึงขั้นไหน ย่อมยากจะจินตนาการได้โดยแท้!
สวีอิ้งลืมตาขึ้น ก็แลเห็นเรือที่พวกเขานั่งกำลังแล่นฝ่ากระแสเพลิงรอบสุสานเซียน แล่นผ่านระหว่างระลอกคลื่นเพลิงยักษ์