เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 329 สุสานเซียน
"ไปแดนมารหรือ"
ภายในใจของสวีอิ้งมีความรู้สึกต่อต้านอยู่บ้าง เขาอาศัยวาสนาที่ทิ้งไว้ในชาติแรก ฝึกฝนจนสำเร็จสามพันอักขระวิถีสวรรค์ นับเป็นครั้งแรกในชีวิตที่บรรลุวิถีสวรรค์อันบริบูรณ์
กับแดนมารนั้น เขามีความรู้สึกต่อต้านตามสัญชาตญาณ ราวกับวิถีสวรรค์และวิถีมารเป็นสิ่งที่ไม่ลงรอยกันอย่างเด็ดขาด ไม่เจ้าทำลายล้างข้า ก็ข้าทำลายล้างเจ้า ไม่มีทางอยู่ร่วมกันได้ตลอดกาล!
"ไม่ถูก นี่คือความคิดที่วิถีสวรรค์ยัดเยียดให้แก่ข้า!"
สวีอิ้งพลันรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว อักขระวิถีสวรรค์ที่เขากุมไว้นั้นสมบูรณ์พร้อมจริง ทว่าวิถีสวรรค์กลับยัดเยียดความคิดบางอย่างให้แก่เขา ทำให้ความยินดี โกรธ เศร้า สุข ล้วนไม่อาจเป็นตัวของตัวเองได้!
"การบำเพ็ญเซียน คือการอยู่เหนือวิถีสวรรค์ ได้รับอิสระอันยิ่งใหญ่ มิใช่ถูกวิถีสวรรค์กักขัง! หากถูกวิถีสวรรค์กักขัง มิกลายเป็นเทพสวรรค์ไปหรอกหรือ ข้าไม่ควรต่อต้านแดนมารเช่นนี้ หากข้าเป็นปฏิปักษ์กับแดนมาร ไฉนจึงซ่อนเขาเซียนฟางจั้งไว้ในแดนมารเล่า"
เขาคิดมาถึงตรงนี้ ก็ตระหนักถึงอันตรายของวิถีสวรรค์ จึงกล่าวอย่างเด็ดขาดว่า "ตกลง! ข้าจะไปแดนมารสักรอบ!"
แม่เฒ่าหมอดูยิ้มกล่าว "แดนมารอันตรายรอบด้าน คุณชายสวีโปรดระมัดระวังตัวด้วย ส่วนความปลอดภัยของเผิงไหล คุณชายมิต้องเป็นกังวล ที่นี่ทุกอย่างมีข้าดูแล"
สวีอิ้งยังคงไม่ค่อยวางใจในเจตนาของนางอยู่บ้าง รู้สึกเสมอว่านางมีเจตนาอื่นแอบแฝง ทว่าแม่เฒ่าหมอดูก็ช่วยเหลือตนเองจริงๆ