เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 321 เซียนหญิงเผ่นหนีกลางดึก
เซียนหญิงกูเย่อถลึงตาใส่สวีอิ่งแวบหนึ่ง เพียงแต่คิ้วตาของนางหาได้มีแรงกดดันแม้แต่น้อยไม่ ตรงกันข้ามกลับทำให้ผู้คนรู้สึกว่างดงามน่ามองเป็นพิเศษ
"สหายเต๋าเยี่ยข่ายส่วนใหญ่คงตายเพราะคำสาปนี้ของเจ้าเป็นแน่ สหายเต๋าสวี บ่วงกรรมบนตัวเจ้าค่อนข้างหนักหนานัก คิดจะสำเร็จเป็นเซียน จำต้องสลัดหลุดพ้นจากบ่วงกรรมเสียก่อน ถึงจะสามารถหลีกเลี่ยงเคราะห์มนุษย์ได้ หากไม่หลบเลี่ยงเคราะห์มนุษย์ ต่อให้ก้าวข้ามทัณฑ์สวรรค์ได้ ก็มิอาจทะยานฟ้าได้เช่นกัน!"
เซียนหญิงกูเย่อกล่าว "ข้าช่วยเจ้าสลายผลกรรม ก็ถือว่าช่วยส่งเสริมตบะการบำเพ็ญของข้าเช่นกัน"
สวีอิ่งเห็นนางคลี่คลายคำสาปบัวดำของราชาคุกเชือดได้อย่างง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ ในใจก็ชื่นชมเลื่อมใสเป็นล้นพ้น ยิ้มกล่าวว่า "หากเจ้าสามารถคลี่คลายได้ เช่นนั้นก็เชิญลงมือได้เต็มที่ ข้าปรารถนายิ่งนัก"
เซียนหญิงกูเย่อร่างลอยละลิ่วขึ้น สายรัดเสื้อสะบัดพริ้ว โบกผ่านเบื้องหน้าของสวีอิ่ง กล่าวว่า "เชิญตามข้ามา ไปยังวังของข้า ข้าจำเป็นต้องมีสมบัติวิเศษคอยช่วยสนับสนุน"
นางเหาะเหินขี่วายุ ร่างโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ยามบินแลดูสง่างามจนยากจะพรรณนา มองไม่ออกแม้แต่น้อยว่ากำลังร่ายเวทคาถา
สวีอิ่งชื่นชมในใจ 'ข้าไม่มีวิชาขี่วายุที่เรียบง่ายปลอดโปร่งเช่นนี้เลย'
ยามที่เขาเหาะเหิน ไม่กระโจนตัววูบเดียวกลายเป็นแสงสายรุ้ง ก็คือวิ่งตะบึงบนท้องฟ้าโดยตรง ดุดันทรงอำนาจไร้เทียมทาน กระทั่งมิติเบื้องหน้ายังถูกบดขยี้แหลกละเอียด!