เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 320 เซียนหญิงกูเย่อ
ผู้เฒ่าร่างสูงใหญ่น่าเกรงขามผู้นั้นจ้องมองหยาดโลหิตบนมือของเขา สีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อย จากนั้นก็กลับคืนสู่ปกติในทันที
"สหายเต๋าสวี ในอดีตเยี่ยข่ายสมคบคิดกับเทพสวรรค์และผู้ฝึกปราณแห่งต้าซาง สังหารพวกเจ้าสองสามีภรรยา ความแค้นระหว่างพวกเจ้า เดิมทีก็มีเพียงหยาดโลหิตเท่านั้นที่สามารถชำระล้างให้หมดจดได้ เยี่ยข่ายรู้ว่าเจ้ากำลังจะมายังเผิงไหล จึงมาหาข้า หมายจะสลายความแค้นระหว่างพวกเจ้า ทว่าความแค้นนี้ใหญ่หลวงเกินไป ผู้เฒ่าอย่างข้ามิอาจไกล่เกลี่ยได้"
เขาถอนหายใจยาว แม้สุรเสียงจะไม่ดัง ทว่ากลับก้องกังวานไปทั่วแดนเซียนเผิงไหล ให้เซียนเผิงไหลทุกคนได้ยินอย่างแจ่มชัดถ้วนหน้า
"เยี่ยข่ายวางกำลังซุ่มโจมตีหลายชั้น เอาชีวิตร่างไปเกิดใหม่ของฮูหยินเจ้ามาเป็นสิ่งข่มขู่ บีบให้เจ้าจำต้องก้าวเข้าสู่กับดักวงล้อม ในการต่อสู้คราวนั้น เขารวมกำลังราชันเทพ เทพสวรรค์ ผู้ฝึกปราณแห่งต้าซาง และเซียนที่ยังหลงเหลือใต้บังคับบัญชาอีกหลายคน หลอมสังหารพวกเจ้าสองสามีภรรยาจนตายในค่ายกล ชนะมาได้อย่างไม่สมศักดิ์ศรีนัก"
เจ้าเซียนแห่งเผิงไหลผู้เฒ่าร่างสูงใหญ่ทอดถอนใจ "แม้เยี่ยข่ายจะสร้างความดีความชอบ ทว่ากลับมิอาจหวนคืนสู่แดนเซียนได้ เขาก็นับเป็นคนอาภัพผู้หนึ่ง ทำงานให้เบื้องบน ทว่ากลับถูกทอดทิ้ง เขาหลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่มากว่าหนึ่งหมื่นปี สุดท้ายก็ยังถูกเจ้าตามพบ จนต้องรับกรรมสนองกรรม จบชีวิตลงด้วยน้ำมือของเจ้าในที่สุด"